Μαρμαρωμένοι Ήρωες

Μια σειρήνα ακούστηκε να σουλατσάρει στο δρόμο, κι αυτό το κείμενο, άρχισε να παίρνει σάρκα κι οστά.

Τόσα χρόνια γράφω και γράφω, προσπαθώντας σε πρώτη φάση να αυτοψυχαναλυθώ κι αν έχω την τύχη και τη δύναμη, ίσως να αυτοψυχοθεραπευθώ. Μέχρι τώρα το γράψιμο στάθηκε δίπλα μου, το είχα σαν μπαστουνάκι ώστε να βοηθιέμαι πότε πότε στις δύσκολές μου ημέρες. Η γοητεία που το διακατέχει, το καθιστά ως ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία αυτοβελτίωσης, κι αυτό το τελευταίο, είναι κομμάτι των ανθρώπων που βλέπουν παραπέρα, στον ορίζοντα.

Αισθάνομαι όμως πως οικοδόμησα μέσα μου όσα χρειαζόμουν για να ορθοποδήσω πνευματικά. Με τη φλογίτσα της ψυχής μου, άναψα τη δάδα του νου μου, και πλέον τράβηξα πλώρη προς τα ενδότερα του κόσμου μου, μιλώντας με μια κάποια παρρησία που ίσως και να φαντάζει αλαζονική, μα δεν είναι.

Θεωρώ ότι ήρθε ο καιρός να μιλήσω για πράγματα που ως τώρα δεν τόλμησα να ακουμπήσω με την πένα των δαχτύλων μου. Ήρθε ο καιρός το γράψιμο να με τραβήξει μπροστά.

Ξυπνάω πρωί, σηκώνομαι, ετοιμάζομαι και βγαίνω στον πηγαιμό για την Ιθάκη. Ποια Ιθάκη; Φυσικά κι εννοώ την νεκρική μου κνίμη.

Μα ας αφήσουμε τα ευχάριστα κι ας βγούμε μια βόλτα στον αλλόκοτό μας κόσμο.

Όπως όλοι οι νέοι άνθρωποι, έφτασε κι η δική μου ώρα να γίνω χρήσιμος στην κοινωνία. Πέρα απ'το να γράφω σκόρπιες σκέψεις κι ιδέες δεξιά κι αριστερά, είναι καιρός να θυσιάσω σε αιματοβαμμένους βωμούς τη ζωή και τον ιδρώτα μου.

Τον τελευταίο καιρό προσφέρω σε κάθε λογής εργοδότες, ιδιώτες εννοείται, την εθελοντική μου εργασία. Μου είπανε πως το να χτίσεις βιογραφικό είναι σημαντικό, κι εγώ αναρωτιόμουν τι γίνεται με την προσωπικότητα... Θα αξίζει άραγε να βάλω στο βιογραφικό μου πως η καλοσύνη κι η απλότητα, χαρακτηριστικά που τα αρπακτικά λατρεύουν να πατάνε πάνω, είναι κατευθυντήριες γραμμές μου;

Εκεί έξω, βλέπεις κάθε τσαρλατάνο να έχει πιάσει από ένα κλαδί και να φωνάζει και να οδύρεται. Κι αναρωτιέσαι, τι συμβαίνει με τον κόσμο μας; Το παιδάκι μέσα μου κλαίει κάθε φορά που βλέπει πόσο αδύναμοι είναι οι άνθρωποι που χαίρονται με το να προκαλούν πόνο στον συνάνθρωπό τους. Που πήγε η ευγένεια; Που πήγε ο σεβασμός κι η αγάπη;  Μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ, παρά μόνο σε κάποια λίγα παραμύθια.

Ο κόσμος που δημιουργήσαμε, στηριζόμενος στην εκμετάλλευση κάθε είδους, μας κάνει να πονάμε όλοι. Κι είναι όντως η φύση των πραγμάτων τέτοια, μάχη ανάμεσα σε μάχες, συμφέροντα που κινούνται με απίστευτες ταχύτητες σε ένα χαοτικό οδικό δίκτυο. Αφήσαμε το ζώο να κάνει κουμάντο στον Θεό που κρύβουμε μέσα μας, και πληρώνουμε κάθε μέρα γι'αυτό. Μα όλα αυτά, δεν αποτελούν παρά επιλογές.

Ο άνθρωπος έχει τρεις διαφορετικές τακτικές ως επιλογές για να χρησιμοποιήσει και να χειριστεί στην ζωή του τις εκάστοτε κατάστασεις. Μίσος, αγάπη κι αδιαφορία.

Μέσω της οδού του μίσους, ο άνθρωπος φοβούμενος απέναντι σε κάθε τι άγνωστο, επιλέγει να σηκώσει τοίχους και φαντάζεται φαντάσματα φοβερά και τρομερά. Έτσι, τρέφει αρνητικά συναισθήματα για το ξένο προς αυτόν. Τραβάει βέλη με το τόξο του κι ελπίζει να προστατευθεί όσο καλύτερα μπορεί.

Από την άλλη, έχουμε την αγάπη. Μέσω της αγάπης ο άνθρωπος με πρόσωπο θεού έρχεται κι ανοίγει τις αγκαλιές του προς το άγνωστο. Επιλέγει να δώσει ευκαιρία σε κάτι που δε γνωρίζει, ώστε να το παρατηρήσει με την περιέργεια παιδιού που τον χαρακτηρίζει και να γίνει φίλος με ένα άλλο του, μακρινό κομμάτι.

Ο τρίτος δρόμος είναι αυτός της αδιαφορίας. Βέβαια, σχεδόν ποτέ δεν είμαστε αδιάφοροι. Απλά τα συναισθήματα που μας γεννά το ξένο, εύκολα πεθαίνουν και ξεφτίζουν. Πόσες χιλιάδες πρόσωπα που συναντάμε καθημερινά, μυριάδες μικροί θάνατοι κι αποχαιρετισμοί, με ανθρώπους που άλλαξες μια ματιά, ίσως πιο μεστή από κάθε κουβέντα που μπορεί να έχεις κάνει με τους καλύτερούς σου φίλους. Αυτή είναι μια ξεχασμένη γλώσσα που έχουμε μέσα μας. Η γλώσσα της φευγαλέας φύσης.

Και πείτε μου εσείς, τι πιστεύετε. Ποια είναι η πιο σοφή τακτική που μπορεί να υιοθετήσει και να ακολουθήσει ο άνθρωπος εν γένει;

Φοβάμαι, μα θα επιχειρήσω να συνδέσω την λογική με την αγάπη και το αποτέλεσμα θα το πω Σοφία.

Σοφός για εμένα είναι ο άνθρωπος που έχει αναγνωρίσει ως έναν βαθμό πως όλα όσα έχουν ειπωθεί ως σήμερα, συνδέονται μεταξύ τους, καλύπτοντας το ένα το άλλο. Η ιστορία της ανθρώπινης σκέψης που για εμένα δεν είναι κάτι άλλο από την ίδια τη φιλοσοφία, μας φανερώνει την ενότητα της ολότητας τριγύρω και μέσα μας.

Η φιλοσοφία είναι η σκέψη της ανθρωπότητας. Και η έμπρακτη άσκησή της στη ζωή μας, δεν γίνεται να μη μας βοηθήσει να ζήσουμε καλύτερα όλοι μαζί ως αδέρφια που είμαστε.

Μα ποιος σοφός ερμηνεύθηκε σωστά ως σήμερα; Τα λόγια των μεγάλων πνευματικών της ανθρωπότητας έγιναν όπλο στα χέρια μερικών χιλιάδων τσαρλατάνων. Κι αυτοί οι τσαρλατάνοι, καρκινικά κύτταρα του οργανισμού που φέρει το όνομα Ανθρωπότητα, δεν έχουν παρά μόνο έναν αντιφατικό προς την ίδια τη ζωή σκοπό, να την καταστρέψουν.

Κι εμείς, ανίδεοι, πτωχοί τω πνεύματι, τρέχουμε δεξιά κι αριστερά για ένα κομματάκι ψωμί. Εν έτει 2019, θεωρούμε αναγκαίο κακό την εργασία. Αναπτύξαμε σε τέτοιο βαθμό την τεχνολογία, κι αντί να την αξιοποιήσουμε κατάλληλα, τα βάζουμε μαζί της λες και δεν είναι παιδί μας. Μας διακατέχει μια δουλοπρέπεια. Ένα στερεότυπο που λέει πως ο άνθρωπος θα πρέπει να δουλεύει και να παράγει αξία. Και μπερδεύουν την αντικειμενική με την ανταλλακτική αξία.

Ακόμη και σήμερα, έναν αιώνα τώρα, δουλεύουμε πενθήμερο κι οχτάωρο. Κάποτε, τα συμφέροντα ήταν πιο απτά. Διχασμένα κατά κύριο λόγο σε μεγάλες οικονομικές δυνάμεις, απ'τη μια όσοι κατείχαν το κεφάλαιο κι απ'την άλλη όσοι κατείχαν μόνο τη δύναμη των χεριών τους. Με τον καιρό οι μεν νίκησαν του δε σε όλα τα επίπεδα, και πλέον η ανισότητα στο οικονομικό γίγνεσθαι έχει λάβει μη αναστρέψιμες διαστάσεις. Το θέμα όμως είναι, ότι οι άνθρωποι οι οποίοι παρόλο που είναι η τελευταία τρύπα του ζορνά στη σημερινή μας κοινωνία, κι ας είναι κάτι δις, έχουν αποπροσανατολισθεί. Έχουν καταφέρει να πιστέψουν πως αξίζει περισσότερο να γίνεις πλούσιος και να είσαι πάνω από τους άλλους παρά να μπορείς να ζήσεις καλύτερα σε σχέση με τη χθεσινή σου κατάσταση. Λείπει τόσο πολύ το γνώθι σαυτόν. Αυταπάτες που μας κάνουν να χτυπούμε τα κεφάλια μας στον τοίχο.

Λες και δε γίνεται να δουλεύουμε λιγότερο και με πιο ανθρώπινους όρους. Λες και δεν μπορούμε να ζήσουμε όλοι σαν αδέρφια. Λες και το κακό βασιλεύει σε έναν κόσμο χωρίς θρόνους.

Ονειρεύομαι μια κοινωνία, κι ας είναι ουτοπία, όπου ο άνθρωπος θα δεχθεί να ζήσει σύμφωνα με αυτό που πραγματικά είναι. Πως να μοιάζει άραγε; Η κοινωνία των θεών, πραγματικός παράδεισος.

Μα και πάλι, για άλλα ξεκίνησα να γράψω. Πως έρχονται και κολλάνε όλα αυτά με τη σημερινή κατάσταση της χώρας; Είναι απλό και πασιφανές, μας λείπει η αγάπη. Όλοι μας είμαστε άνθρωποι με αρετές και προβλήματα. Μα το ζήτημα παιδείας που αντιμετωπίζουμε, μας κάνει να μοιάζουμε περισσότερο με δαίμονες παρά με αγγέλους.

Ο ελληνικός χώρος φαντάζει με βάλτο, και πως να φυτρώσουν λουλούδια στον βάλτο; Πως μπορείς να σπείρεις κάτι σε τοξικό περιβάλλον και να ευελπιστείς αυτό να ευδοκιμήσει;

Ζητείται ελπίς.

Σαν κι εμένα είναι κι άλλοι. Κι όπως ήρθαμε, έτσι και θα φύγουμε. Όμως, αυτό το όμως. Γιατί να μην προσπαθήσουμε; Γιατί να ρίξουμε τις ασπίδες και τα όπλα μας χωρίς καν να δοκιμάσουμε να πολεμήσουμε; Γιατί να παραιτηθεί κανείς απ'το όνειρο να αλλάξει έναν κόσμο που δεν του αρέσει; Τόσο λιγόψυχοι είμαστε εμείς οι τρελοί;

Περπατώ τριγύρω και συναντάω νέους χωρίς όνειρα κι ελπίδα, πιο νεκρούς ακόμη κι απ'τους πρόγονούς τους. Γι'αυτό άραγε πέθαναν τόσοι και τόσοι; Για να παραιτηθούμε χωρίς καν να προσπαθήσουμε να ζήσουμε; Γίναμε ζόμπι μέσα σε μια κρίση αξιών.

Δέκα χρόνια οικονομική κρίση. Διακόσια χρόνια κρίση κοινωνική. Είναι αυτή η χώρα καταδικασμένη; Ή μήπως την καταδικάζουμε εμείς καθημερινά με τις επιλογές μας; Διάλεξε και πάρε.

Γενιές ολάκερες, καμένα χόρτα. Και μια κοινωνική κατάθλιψη που μας σκοτώνει σιγά σιγά με καταχρήσεις. Τι αρρώστια κι αυτή;

Ζητείται ελπίς.

Ώρες ώρες, αισθάνομαι τόσο μα τόσο μόνος κι αδύναμος. Και τώρα με τη βιοπάλη, ένας ακόμη βραχνάς έρχεται και κρεμάτε πάνω μου.

Μα εγώ, ρομαντικός ποιητής σαν είμαι, δεν μπορώ παρά να χτυπάω το κεφάλι μου σε τοίχους, μήπως και ξυπνήσουν οι μαρμαρωμένοι μου συνήρωες. Μήπως και απελευθερωθεί κανείς απ'τα δεσμά του.

Τουλάχιστον, ο τόσος πόνος με κάνει να νιώθω ζωντανός. Κι είναι αυτό τελικά που έψαχνα. Να τος ο βωμός να θυσιάσω τη ζωή μου. Ή που θα τα αλλάξω όλα, ή που απλά θα πεθάνω προσπαθώντας.

Για ποιον γράφω άραγε; Κι αν ένα δέντρο πέσει μέσα στο δάσος, σημαίνει ότι δεν έκανε θόρυβο επειδή δεν είναι κανείς εκεί για να τ'ακούσει;

Κι όμως, κάποιος είναι εδώ και κατασκοπεύει το μυαλό μου. Το διαισθάνομαι.

Βρέθηκε η ελπίς.

Μη φοβάστε αδέρφια μου κι ελάτε να δημιουργήσουμε, το αξίζουμε.

Αναζητούνται συνδαιτυμόνες.

Την εικόνα βρήκα στο pixabay.com και είναι του χρήστη Couleur.

Γράμμα στη Γυναίκα

Πέρασε τις προάλλες η ημέρα της γυναίκας από πάνω μου σαν να ήταν φάντασμα.

Ήθελα τόσα να γράψω, τόσα να πω, μα η ατίθαση καθημερινότητα μου σκότωσε την έμπνευση κι έτσι, τώρα που δρασκελίζω μεταξύ δυο ημερών, λίγο πιο άνετος κι ελαφρύς, θα προσπαθήσω να αφεθώ σα χείμαρρος πάνω σε αυτό το πολύχρωμο πληκτρολόγιο.

Έβαλα να ακούσω το άλμπουμ του Χατζιδάκι - Το Χαμόγελο Της Τζοκόντας - κι ευελπιστώ οι μελωδίες του να μου γεννήσουν όμορφες εικόνες. Για πάμε να δούμε το λοιπόν.

Αρχικά, αναρωτιέμαι γιατί χρειάζεται μια μέρα σαν κι αυτή... Μήπως για να μας θυμίζει πως όλα σε αυτόν τον κόσμο ξεχνιούνται; Κάθε μέρα όλη η ζωή γιορτάζει, μα φαίνεται πως το ξεχνούμε, αν και μάλλον δεν το μάθαμε ποτέ. Έτσι, μερικοί σοφοί έδωσαν λύση σε αυτό το πρόβλημα, τι κι αν γιορτάζει η μάνα, η σύντροφος κι η γυναίκα κάθε μέρα; Χρειαζόμαστε κάποιες μέρες μέσα στον χρόνο για να τις τιμήσουμε δεόντως. Αναρωτιέμαι, φταίει για όλα το χρήμα; Δεν ξέρω, ίσως, μα και πάλι, δε βρίσκω τίποτα κακό σε αυτή την υπενθύμιση.

Για να μπούμε και στο θέμα μας όμως,

Αγαπητή Γυναίκα,

Σε βλέπω στα όνειρά μου τόσα χρόνια, άλλοτε έχεις πρόσωπο παιδικό και χαρούμενο, άλλοτε έχεις πρόσωπο γιαγιάκας και θλιμμένο, κι αναρωτιέμαι τι να σου συμβαίνει.

Στα μάτια σου βλέπω τη ζωή να μου χαμογελά, να μου ξεδιπλώνεται ένα μυστικό που ποτέ δεν μπορεί να μείνει κρυφό ως το τέλος - έτσι ξεκάθαρα παρουσιάζεται η αλήθεια.

Και στο χάδι σου, νιώθω την ασφάλεια, τη θαλπωρή και την αγάπη.

Δεν είναι απίστευτο;

Είσαι φτιαγμένη από χρυσαφένιους αστρικούς κόκκους, κάθε κόκκος κι ένα σύμπαν, είσαι η Θεά Σοφία που όλοι αναζητούν την εύνοια κι αποδοχή της. Μα, ίσως από ταπεινοφροσύνη, εσύ κάνεις πως δε γνωρίζεις. Προσπαθείς να απαρνηθείς τη θέση της Βασίλισσας για την οποία είσαι προορισμένη. Προσπαθείς μπουσουλώντας να κρυφτείς κάτω απ'το τραπέζι. Για που το'βαλες καρδιά μου;

Μην αποποιήσε την ευθύνη σου. Εσύ είσαι αυτή η οποία δίνει σε αυτή την πανσπερμία του σύμπαντός μας νόημα ζωής χάρη στην αγάπη σου.

Σε βλέπω να τρέχεις μικρό καστανόξανθο κορίτσι σαν είσαι φορώντας το λουλουδένιο σου φορεματάκι σε μια κοιλάδα με κόκκινες παπαρούνες, και να βουτάς κάνοντας άπλες μες το βαθύ μπλε της γαλήνης σου.

Σε βλέπω με βαμμένα μαλλιά σε διάφορες αποχρώσεις να γκρεμίζεις και να χτίζεις ταυτότητες, να διαμαρτύρεσαι απέναντι σε μια βαθιά φαλλοκρατική κοινωνία. Λες και δεν ξέρεις πως η δυνατή είσαι εσύ.

Σε βλέπω να συμβιβάζεσαι με ό,τι δε σου αρέσει για να πετύχεις τον βιολογικό σου σκοπό και να συνεχίσεις έναν ιερό αγώνα παραδίδοντας τη σκυτάλη στις επόμενες γενιές.

Σε βλέπω να δουλεύεις ακόμη και στα όνειρά σου, την ώρα που ο ύπνος σου φτάνει στο μεγαλύτερο βάθος, εσύ παραμένεις εργατική σαν να μη γίνεται κι αλλιώς.

Σε βλέπω να δημιουργείς και να δημιουργείς, να πιάνεις την μάνα και κόρη σου Ανθρωπότητα απ'το χέρι και να την τραβάς μπροστά στο άγνωστο με δάδα την ελπίδα.

Σε βλέπω να ζεις και να πεθαίνεις για τους άλλους και ποτέ για εσένα.

Γλυκιά μου ύπαρξη, τι σηκώνουν οι βελούδινες πλατούλες σου...

Δημιουργήσαμε έναν κόσμο κακοτράχαλο για τις ηρωίδες μας. Αφήσαμε τον εγωισμό μας να τιθασεύσει την μοναδική Θεά. Την κλείσαμε στο σπίτι εμείς οι άντρες και φοβισμένοι τρέξαμε να συνομωτήσουμε εναντίον της, να της πάρουμε την εξουσία. Την κάναμε να μεγαλώσει με χίλιες μύριες ανασφάλειες. Κάναμε το λουλούδι της να μην ανθίσει μέσα σε αυτόν τον βάλτο που αποκαλούμε κοινωνία.

Αχ, και να'ξερες, πόσο αδύναμο είναι το μικρό σου παιδί που σου δαγκώνει τις ρωγίτσες.

Αχ, και να'ξερες, πόση δύναμη κρύβει το μικρό σου μυαλουδάκι.

Αχ, και να'ξερες, πόσο έχουμε ανάγκη να σε φέρνουμε στον πιο μεγάλο οργασμό, στην πιο γλυκιά ηδονή, απλά για να σου λέμε ευχαριστώ για το δώρο που μας έκανες.

Εσύ, Γυναίκα της Ζωής, κομμάτι θεϊκό, γιατί δεν ανοίγεις το μυαλό και τα μάτια σου;

Γιατί να πρέπει να συμπεριφέρεσαι σα να είσαι αδύναμη;

Γιατί να παίζεις χίλιους ρόλους;

Γιατί να ασχολείσαι τόσο πολύ με το έξω σου αντί για το μέσα; Καλύτερη ισορροπία δεν υπάρχει;

Πότε θα το δεις καθαρά, πως όσα και να κάνεις, πάλι γυμνή θα σε φανταζόμαστε, να λερώνουμε τα πιο καθαρά σεντόνια, πίνοντας τους χυμούς σου και δημιουργώντας λιμνούλες.

Αχ, αυτά τα φαλακρά σου όρη, με τις υπέροχες πλαγιές τους που τόσο μας αρέσει να ακουμπάμε το κεφάλι μας. Όλα σου τα καλούδια μας οδηγούν στις συμπληγάδες σου για να πνιγούμε.

Κι αναρωτιέμαι, πως μπορεί να ξυπνήσει αυτός ο γίγαντας που κρύβει το μικρό σου σωματάκι.

Ποιος να πει και τι να πει. Ποιος να σε ξυπνήσει απ'τον λήθαργο που με το ζόρι σε ρίξαμε για να ξεχάσεις ποια είσαι.

Γράφω και γράφω, σιγοτραγουδώ τις μελωδίες μου για να σου πω στο αυτάκι: ξύπνα γλυκό μου κορίτσι, ξύπνα άγγελέ μου.

Μα εσύ τίποτα. Ε λοιπόν, ΞΥΠΝΑ ΟΠΤΑΣΙΑ! Ξύπνα επιτέλους και πάρε τη ζωή στα χέρια σου...

Τι περιμένεις;

Είσαι πανέμορφη και σ'αγαπώ για αυτό που είσαι, ό,τι κι αν είσαι, όποια κι αν είσαι.

Σε ευχαριστώ που υπάρχεις και δίνεις στη ζωή μου νόημα.

Την εικόνα βρήκα στο pixabay και είναι του χρήστη ivanovgood.

Ρομαντικοί Ποιητές

Νέοι γεμάτοι ζωή κι αγάπη. Άνθρωποι, εν δυνάμει ήλιοι και μικροί Θεοί. Ξεπροβάλλουν στον κόσμο μας μέσα απ'το χώμα, όπως το χορταράκι φυτρώνει κι ομορφαίνει με το χρώμα του τη μητέρα φύση.

Μεγαλώνουμε από μικροί μέσα στο ψέμα. Ψέμα για το πως είναι και πως μοιάζει η πραγματική ζωή. Τόσα όμορφα παραμύθια, που είναι ωστόσο μόνο παραμύθια.

Τι τραβάει το παιδάκι που με τα χίλια ζόρια στην αρχή της ζωής του μαθαίνει να στέκεται όρθιο και να περπατάει, που πρέπει να μάθει να ακούει για να μάθει να μιλάει, που πρέπει να σκέφτεται για να'χει κρίση, να μάθει τον εαυτό του για να μάθει τον κόσμο.

Το βλέπω να κοιτάζει στον καθρέφτη δίπλα στην παπουτσοθήκη και να αναγνωρίζει το άτομό του. Το βλέπω να κλείνει τα φώτα των ματιών του και να τρομάζει απ'το βάθος της αβύσσου που κρύβεται μέσα του. Έτσι γλυκό σαν είναι το πρόσωπό του στην αρχή της βουτιάς του, με το που πάρει λίγα μέτρα να βαθαίνει το βλέπω να χλωμιάζει αφού νιώθει να πνίγεται, να προσπαθεί να ανέβει στην επιφάνει της θάλασσάς του και να πάρει μιαν ανάσα. Τα μάτια ανοιχτά και πάλι.

Αυτό είναι το παιδί, που κρύβεται βαθιά μέσα μας - πίσω από τη σοβαροφάνεια - και παίζει με τ'άστρα τ'ουρανού μας σαν να'ταν μπιχλιμπίδια.

Μα όλος ο κόσμος πέφτει πάνω στο παιδάκι, προσπαθώντας να το πείσει πως δεν αξίζει τον κόπο να σηκωθεί και να περπατήσει, πως κανείς δεν είναι εκεί για να το ακούσει όταν θα μιλάει, πως ακόμη κι αν σκέφτεται η κρίση του είναι λαθεμένη, πως δεν θα καταφέρει ποτέ να μάθει τον εαυτό του - μήτε τον κόσμο.

Κοίτα το παιδί τώρα, κατατρομαγμένο σαν είναι μπροστά στο τέρας που δημιούργησε ο άνθρωπος και το ονόμασε κοινωνία. Δες το πως δειλιάζει να ζήσει κι απλά κουλουριάζεται γύρω από τον νεκρό βλαστό της ζωής του. Η καρδιά σου σε πιάνει...

Μα κάπου κάπου, εδώ κι εκεί, τριγύρω, τα δάκρυα της ψυχής ενός παιδιού, ξαναζωντανεύουν τον βλαστό του, και τότε, τότε μόνο, τρελό σαν είναι το παιδί απ'την έκσταση της χαράς του που νιώθει τον εαυτό του ζωντανό, σηκώνεται, και περπατάει και τρέχει! Κάπου κάπου, θα το δεις μ'ένα βιβλίο στο χέρι κι άπειρους κόσμους μες στον νου. Κάπου κάπου, θα το δεις να φιλιέται με έναν άλλον άνθρωπο, να αγκαλιάζεται και να χορεύει στους πιο ξέφρενους ρυθμούς της ζωής, μαθαίνοντας τον εαυτό του και τον κόσμο, με μια βουτιά φτάνει στην άλλη μεριά της ύπαρξης μέσω της αβύσσου.

Το παιδάκι αυτό, όπως άλλα πολλά, γεννιέται από τύχη μέσα στον κόσμο μας και μοιάζει με λουλούδι του γκρεμού, ζωή αδύνατη μα δυνατή. Ζωή μοναχική.

Μερικές φορές το παιδάκι γίνεται ποητής. Άλλες συγγραφέας και φιλόσοφος. Κάποιες φορές βγάζει τις ταμπέλες που του κρεμάμε στο λαιμό κι αυτοπροσδιορίζεται απλά ως άνθρωπος. Και παλεύει πάνω απ'όλα να είναι αυτό, άνθρωπος.

Τα παιδάκια - λουλουδάκια, που μέσα από τα μάτια τους βλέπει η ζωή, το σύμπαν κι ο Θεός τον εαυτό τους, έχουν γραμμένη στην τελευταία σελίδα του τετραδίου τους, το νόημα της ζωής.

Ο μόνος τρόπος για να ζήσουν είναι να φωτίσουν τον υπόλοιπο κόσμο μέσα από τις σκέψεις και τις πράξεις τους. Κάποιοι αφελείς τα λένε και θα τα πουν εγωκεντρικά, ανώριμα που θέλουν να αλλάξουν έναν κόσμο ασάλευτο στα μάτια τους μα που συνεχώς κινείται κι αλλάζει.

Θα τα πούνε και τρελά, και ζαβά, μα ο κόσμος μας έχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει χάρης στην τρέλα κάποιων λίγων παιδιών να δουν πέρα απ'την μύτη τους και να νιώσουν ένα με τη φύση.

Οι ανίδεοι θα τα αποκαλέσουν ρομαντικά, που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο γιατί δεν τους αρέσει, κακόκεφοι μέσα στη μιζέρια τους κατακρίνουν όσους δεν έπαψαν να ελπίζουν, ανήμποροι να δουν πως πάνε κόντρα στην ίδια τους τη φύση, άρρωστοι με κλειστή μυτούλα που δε μυρίζουν τη σαπίλα της σκέψης τους.

Μα έλα που η τρέλα είναι η πιο καθαρή μορφή λογικής. Έλα που το συναίσθημα διακατέχεται από σοφία εκατομμυρίων χρόνων κι αποτελεί καθοδηγητή μας. Κάποιοι, λύνοντας εξισώσεις πρώτου βαθμού νομίζουν πως έπιασαν τον τράγο απ'τα κέρατα κι όλο υφάκι σνομπάρουν αυτούς που αποτελούν οι ίδιοι ολοκληρώματα και το όριο της ψυχής τους τείνει προς τον Θεό.

Παρόλα αυτά, τα κατά τον κόσμο ρομαντικά παιδιά, δεν εχθρεύονται την άγνοια και τη βλακεία, παρά μονάχα τον ίδιο τους τον εαυτό. Μέσα τους διεξάγεται μια παντοτινή μάχη ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Για κάποιο λόγο συνεχώς τις μάχες παίρνει η ζωή, μια μόνο καταφέρνει να πάρει ο θάνατος κι αυτή είναι αρκετή. Μα αν φτάσαμε ως εδώ που φτάσαμε, παρά το βουητό των μελισσών  μέσα στην κεφάλα μας, είναι γιατί η ζωή στο σύνολό της είναι κερδισμένη. Όμως, κάποιες, οι πρώτες ίσως μάχες, είναι από τις πιο δύσκολες. Το παιδί ψάχνει να βρει τρόπο να κερδίσει τον θάνατο σε κάθε γύρο, μα δυσκολεύεται και δεν ξέρει από που να αρχίσει. Είναι τα πρώτα βήματα, τα πιο σημαντικά.

Κι αν είναι δύσκολα, αυτό δεν πειράζει. Πάντοτε τυγχάνει το παιδί να πάρει την κατάλληλη σπρωξιά σαν να'ταν χελιδόνι και να φτερουγίσει - βέβαια κάποιες φορές τσακίζεται, μα πάλι, δεν πειράζει.

Αχ, ρομαντικά μου παιδιά, που είστε η ζωή στην ανώτερη μορφή της, γίνετε ποιητές. Γίνετε οι κοινωνοί του αύριο δημιουργώντας σήμερα κιόλας. Μην ακούτε όσων το στόμα βρωμάει σαπίλα, πως κάνετε λάθος σε κάτι. Το λάθος και το σωστό είναι φαντάσματα που μας καταδιώκουν μα μη φοβάστε. Αν θέλουν να μας λένε ρομαντικούς ποιητές, εμπρός ας το κάνουν. Μα εμείς το ξέρουμε καλά, πως δεν είμαστε παρά άνθρωποι ζωντανοί, πως είμαστε η ίδια η ζωή.

Κοιτάζω τριγύρω στους ανθρώπους της γενιάς μου κι αναρωτιέμαι, που να βρίσκεστε;

Το πλήρωμα του χρόνου είναι κοντά, κι εμείς έχουμε να αντιμετωπίσουμε με τη σειρά μας και να αναμετρηθούμε απέναντι στους παλιότερους μεγάλους ρομαντικούς ποιητές της ανθρωπότητας, τα ίδια ζητήματα της ζωής, δίνοντας παρόμοιες, αν όχι ίδιες, λύσεις.

Οι ρομαντικοί ποιητές έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλο. Έχουν ανάγκη να περπατήσουν μαζί χέρι χέρι, μοιραζόμενοι αγάπη μα και δύναμη.

Που να βρίσκεστε άραγε;

Την εικόνα βρήκα στο pixabay και είναι του χρήστη PPPSDavid.

Περί Συντροφικότητας

Δεν ξέρω τι με'χει πιάσει τον τελευταίο καιρό και γυροφέρνει στο νου μου το θέμα του έρωτα, της αγάπης και της συντροφιάς.

Θα προσπαθήσω εδώ, ενώπιόν σας, να αναπτύξω μερικές μου ιδέες σμιλευμένες απ'τις εμπειρίες μου, οι οποίες δεν είναι και τόσο πολλές βέβαια, αλλά ένα μυαλό τόσο υπεραναλυτικό, όλο και κάτι θα έχει συμπεράνει σωστά.

Στις απόψεις μου, σίγουρα έχει συμβάλλει κι ο αγαπημένος Μπουσκάλια στον οποίο έχω ξανά αναφερθεί εδώ.

Τι είναι λοιπόν ο άνθρωπος και γιατί χρειάζεται, αν χρειάζεται, έναν ή μια σύντροφο;

Ο άνθρωπος, αυτός ο κατεργαράκος χιμπατζής, απ'τις ψυχές των άλλων κρέμεται και πηδάει απ'τη μια στην άλλη σαν να'ταν κλαδιά από δέντρα. Ο άνθρωπος, παιδί και γέρος ταυτόχρονα, φοβάται να βγει έξω και να ζήσει. Ίσως γιατί γνωρίζει μέσα του βαθιά, πως η κοινωνία των ανθρώπων δεν αποτελεί κάτι περισσότερο από μια πιο αναπτυγμένη ζούγκλα. Όμως, θέλει τόσο μα τόσο πολύ να φτάσει όσο πιο ψηλά μπορεί, τουλάχιστον όσο είναι νέος γεμάτος όνειρα και αίγλη. Αισθάνεται μόνος απέναντι σε όλους, κι έτσι ψάχνει για άλλους χιμπατζήδες με παρόμοιες ανησυχίες και ιδέες, να τους κάνει φίλους του, για να περάσει μαζί τους τις δυσκολίες της ζωής. Οι καλές στιγμές, δεν αποτελούν παρά το κερασάκι στην τούρτα.

Ο συνδετικός μας κρίκος μ'αυτούς τους άλλους χιμπατζήδες είναι η αγάπη. Η αγάπη όπως όλα τα άλλα συναισθήματα, είναι εγωιστική. Μα μη με αποπαίρνετε. Έχουμε πείσει τους εαυτούς μας πως ο εγωισμός αναφέρεται σε κάτι άσχημο, κάτι κακό. Κι εγώ, έρχομαι και σας λέω, όχι - τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Όλη η ζωή τριγύρω δε θα υπήρχε αν δεν υπήρχα εγώ. Ο εαυτός μου, το εγώ μου είναι το πρωταρχικό μου στοιχείο. Δίχως αυτό, δε θα μπορούσα να δω και να νιώσω τίποτα. Πως γίνεται λοιπόν όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας, να μην έχουν εγωιστικές πτυχές. Πως γίνεται ο αλτρουισμός μας να μην είναι εγωιστικός; Φυσικά κι ο αλτρουισμός είναι εγωισμός, είναι ο καλός εγωισμός μας. 

Οι άνθρωποι σκέφτονται με εικόνες, και παρόλο που συνεχώς αλλάζουν μέσα τους, πάντοτε σκέφτονται για τον εαυτό τους πως είναι αυτό κι αυτό και προσπαθούν να φέρουν εις πέρας αυτήν τους την εικόνα. Όλοι οι άνθρωποι, όσο είναι υγιής ο νους τους, επιδιώκουν να συμπεριφέρονται σωστά και πάνω απ'όλα καλά, άσχετα με το αν υπάρχει το σωστό και το καλό. Έτσι, ο άνθρωπος που προσπαθεί να προσφέρει τον εαυτό του στους άλλους, δηλαδή να δώσει αγάπη, το κάνει αυτό διότι θεωρεί πως έτσι πρέπει, χωρίς βέβαια να είναι σίγουρος γιατί. 

Όταν περπατώ στο δρόμο και είμαι ευγενικός και χαμογελαστός απέναντι στους άλλους συνδαιτυμόνες μου, προσπαθώ να φέρω εις πέρας την άποψη που μου λέει πως έτσι συμπεριφέρονται οι σωστοί και καλοί άνθρωποι. Μπορεί να είμαι η χαρά της ζωής, μα είμαι πάνω απ'όλα ένας καλός εγωιστής.

Η διάκριση μεταξύ καλού και κακού εγωισμού σχετίζεται με το αποτέλεσμα που δίνω στους άλλους ανθρώπους. Για παράδειγμα, είμαι κακός εγωιστής όταν πατώ επί πτωμάτων για να φτάσω στην κορυφή και να πάρω την εξουσία, ενώ, είμαι καλός εγωιστής όταν θέλω να βοηθήσω τους άλλους να βρουν τον εαυτό τους - ή να τον δημιουργήσουν απ'την αρχή. 

Έτσι, ο καλός μα πάνω απ'όλα εγωιστικός δρόμος της αγάπης, είναι ο μόνος τρόπος που έχουμε για να ξεπεράσουμε τους φόβους που μας γεννά η ζωή. Κι επειδή, απέχουμε πολύ απ'το να γίνουμε επίγειοι θεοί, δεν μπορούμε να τα γνωρίζουμε όλα. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε όλους τους φόβους. Έτσι, οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουν πραγματικά ανάγκη από παρέα. Έχουν ανάγκη από φίλους. Αν μη τι άλλο είναι ανθρώπινο. Βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί, οι αρκετά σοφοί που τα βλέπουν όλα αυτά και τα ξεπερνάνε, και μπορεί να φτάσουν σε ανώτερα επίπεδα διανόησης. Μπορεί κανείς να καταφέρει να διάγει έναν βίο χωρίς ανθρώπους γύρω του, μα τι σκοπό έχει η ζωή του αν δεν μπορεί να θυσιαστεί για κανέναν; Αυτή είναι η κόλαση των σοφών που ζουν σαν ερημίτες. 

Μα δεν αξίζει να μιλώ γι'αυτούς, αυτοί τα γνωρίζουν πολύ καλά όλα αυτά. Σε τι να τους συμβουλέψω;

Για όλους τους άλλους κοινούς θνητούς κάνω λόγο, που ένας απ'αυτούς τυγχάνει να'μαι κι εγώ και τους λέγω: έχετε ανάγκη από ανθρώπους που αγαπάτε και σας αγαπούν. Αυτό το παράξενο ον που λέγεται άνθρωπος θέλει να δώσει τη ζωή του στους άλλους για να εκπληρώσει το σκοπό του. Το αν οι άλλοι θα τον αποδεχτούν, έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Κάνε το καλό και ριχ'το στο γυαλό η φάση μας.

Δυο φίλοι είναι δυο τρελοί χιμπατζήδες που προτίμησαν να μη φάνε ο ένας τον άλλο, αλλά να ανέβουν στην κορυφή του δέντρου των ανθρώπινων ψυχών μαζί - χέρι, χέρι. Τι όμορφη που'ναι η φιλία!

Το κερασάκι στην τούρτα της ζωής έρχεται όταν βρεις τον άνθρωπο που θα γίνει ο άνθρωπός σου. Αυτός ή αυτή που πέρα από φίλος και φίλη θα γίνει σύντροφός σου. Ο άνθρωπος που θα σε βοηθήσει βοηθώντας τον να νικήσεις τον θάνατο παράγωντας ζωή.

Στην αφελή ερώτηση για το αν μπορεί να υπάρξει φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας έχω να πω αυτό: η φιλία, είναι αναγκαία προϋπόθεση ώστε να αναπτυχθεί κάτι μεγαλύτερο, κάτι αιώνιο.

Ο έρωτας απ'την άλλη, είναι ένα από τα πρώτα στάδια της σχέσης που δημιουργείται σταδιακά. Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο, στην αρχή ενθουσιάζεσαι μαζί του γι'αυτό που βρήκες, λες και είναι το καλύτερο κλαδί, η καλύτερη ψυχή του κόσμου. Μετά τον έντονο ενθουσιασμό, έρχεται ο έρωτας και δεν ξέρεις για πόσο θα διαρκέσει. Στο τέλος είναι η αγάπη. Ένα χωροχρονικό μυαλό τα πράματα τα βλέπει έτσι. Ο ενθουσιασμός δεν είναι κάτι τόσο ιδιαίτερο, αν χαθεί ο άνθρωπος με τον οποίο ενθουσιάστηκες δε θα πάθεις και κάτι, γρήγορα το προσπερνάς και το ξεχνάς. Ξεκάθαρα τα συναισθήματα είναι ήπια και ξεφτίζουν. Όταν μεστώσει ο ενθουσιασμός, γίνεται έρωτας. Τότε κοιτάμε ακόμη το δικό μας καλό και δεν νοιαζόμαστε τόσο για τον άλλο. Τον θέλουμε τόσο πολύ να είναι δικός μας κι ούτε καλά καλά περνάει απ'τον νου μας τι μπορεί να σκέφτεται ο άλλος. Τα συναισθήματα είναι πολύ έντονα, παραδέρνουν μέσα μας σαν τυφώνας και μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί γιατί είμαστε ζωντανοί. Όμως, ούτε αυτή η κατάσταση είναι αυτή η οποία έχουμε περισσότερο ανάγκη, μπορεί να μας αρέσει, να μας συνεπαίρνει μα κάποτε η καταιγίδα σταματά. Και τότε, τότε μόνο μετά απ'αυτή τη καταστροφή που επιφέρουν ο τυφώνας κι η καταιγίδα, μετά τον μικρό θάνατο του έρωτα, βγαίνει στην επιφάνεια το χορταράκι της αγάπης. Το παιδί του έρωτα.

Για να κρατήσει όλο αυτό μέσα στον χρόνο, θα πρέπει να μπουν τα κατάλληλα θεμέλια. Και τα κατάλληλα θεμέλια, που με πρώτη ύλη τις ειλικρινείς συζητήσεις χτίζονται, δεν είναι παρά η εμπιστοσύνη. Κάθε ανθρώπινη σχέση εκεί βασίζεται, στην πολυσήμαντη εμπιστοσύνη. Χαίρε, ω χαίρε αμοιβαία μου ειλικρίνια!

Έστω ότι ο άνθρωπος τα καταφέρνει αυτά, έχει τελειώσει; Δυστυχώς, όχι. Δεν είναι τόσο απλά τα πράματα. Η ζωή είναι μια συνεχής μάχη. Κάθε μέρα οφείλουμε να πολεμούμε για όλα αυτά που θέλουμε να έχουμε. Η μόνη ίσως απλόχερη αγάπη που μας δίνεται σχεδόν σα δεδομένη, είναι αυτή των γονέων μας. Απ'όπου αλλού κι αν προέρχεται, θα πρέπει να την κυνηγάμε, οφείλουμε να την κερδίζουμε σε καθημερινή βάση. Είναι το μέσω που χρειαζόμαστε για να αντέξουμε όλες τις άλλες δυσκολίες. Το κακό με όλα αυτά είναι ότι θεωρούμε, μιας και μας αρέσει να ζούμε με ψευδαισθήσεις, ότι η αγάπη άπαξ και την κερδίσεις είναι δεδομένη. Κι αυτό είναι το σημαντικότερο λάθος μας. 

Η αγάπη που την έχουμε τόσο ανάγκη, είναι κατάκτηση. Είτε αγάπη φιλίας, είτε αγάπη συντρόφου.

Τον φίλο ή την φίλη μπορείς εύκολα να τους κρατήσεις ακόμη ακόμη κι αν δεν προσέχεις ιδιαίτερα το άνθος της σχέσης σου μαζί τους. Όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά με τον ή την σύντροφό μας.

Κάθε μέρα που ξυπνάς, θέλεις ή δε θέλεις, οφείλεις απέναντι στον άνθρωπό σου, να πολεμάς γι'αυτόν. Όταν αυτή η μάχη σε καθημερινό επίπεδο σε ενοχλεί, τότε ξέρεις πως ο άνθρωπος με τον οποίο είσαι μαζί δεν είναι για εσένα, ούτε εσύ γι'αυτόν. Γιατί, αν και πρόκειται για μάχη, όταν πιστεύεις πως αξίζει τον κόπο να προσπαθήσεις για αυτόν τον άνθρωπο, χαίρεσαι πολεμώντας και παίρνεις ζωή.

Μια άλλη ψευδαίσθηση που μας έχει γεννήσει η βαριεστημένη κοινωνία μας είναι αυτή: η προσφορά του εαυτού μας θα πρέπει να είναι αποκλειστική όταν μιλάμε για τον ή την σύντροφό μας. Βρε τι μας λες; 

Ο άνθρωπος είναι πολυγαμικό ον. Πως μπορείς να ορίσεις εσύ ρουφιάνα κοινωνία κάτι που να παραβαίνει τη φύση του; Όχι! Ο μόνος τρόπος ώστε να υπάρχει αποκλειστικότητα, είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που θα την παρέχει να θέλει να το κάνει, να θέλει να θυσιάσει την ευχαρίστησή του για τον ή την σύντροφό του! Κι αυτό το κερδίζει ο άλλος όταν προσπαθεί! Η αποκλειστικότητα είναι κατάκτηση! Δεν μπορεί να απαιτήσει κανείς τίποτα απ'τους άλλους, δεν του χρωστούν κάτι. Μπορούμε όμως κάλλιστα να τους κερδίζουμε όλους. Να είμαστε τόσο καλοί που να φοβούνται να μας χάσουν.

Σε απάτησε; Κι οι δυο φταίτε, τι το ψάχνεις; Αν συνεχίζεις να τον ή την θέλεις, προσπαθείστε απ'την αρχή αφού πρώτα το αποφασίσετε από κοινού. Ειδικότερα στις μέρες μας, με τόσους πειρασμούς, πόσο δύσκολο είναι να δίνεσαι μόνο σε έναν άνθρωπο... Γιατί στην τελική, ο έρωτας είναι ζωή. Κι όταν ο άνθρωπός σου δε σου την προσφέρει, θα την ψάξεις αλλού.

Την φωτογραφία βρήκα στο pixabay και είναι της ElinaElena.

Θεϊκό Στοιχείο Έρως

Σφίγγεσαι, τεντώνεσαι, νιώθεις πως θα εκραγείς ως άλλος αποθνήσκων αστέρας. Η καρδιά σου χτυπά τόσο γρήγορα που φοβάσαι πως θα πάθεις καρδιακό. Στα μάτια της βλέπεις να σου φανερώνεται ένα νέο μυστικό που δε γνώριζες ως τώρα. Ένα μυστικό που η ζωή σου κράταγε κρυφό αφήνοντάς σε έρμαιο στη φαντασία του νου σου για το πως μπορεί να μοιάζει. Νιώθεις τα κλάσματα του δευτερολέπτου να διαρκούν αιώνες, καλώς ήρθες στην αιωνιότητα μικρέ μου Θεέ. Και μπαμ! Σκάει και πέφτει σα βόμβα το πρώτο σου φιλί με την παράξενη κοπέλα που βρίσκεται απέναντί σου, δίπλα σου, μέσα σου. Δεν είσαι σε θέση να συνειδητοποιήσεις τι συνέβη, απλά είσαι εσύ, είσαι εκεί και δεν ελέγχεις τον εαυτό σου, το είναι σου. Μια στιγμή που αν τύχει να τη ζήσουμε όπως την φανταστήκαμε, μας παρέχει μια γεύση του νοήματος της ζωής.

Όλοι θα πεθάνουμε, το λέω τόσο συχνά για να το συνηθίζω που έχω γίνει κουραστικός και ίσως ακούγομαι απαισιόδοξος, μα απώτερός μου στόχος είναι να συμφιλιωθώ με αυτό που φοβάμαι. Που λες, οι άνθρωποι δεν είμαστε κάτι παραπάνω από έξυπνα ζώα που φέρουμε συνείδηση. Δεν αξίζουμε περισσότερο από κάθε άλλη ύπαρξη, απλά είμαστε πιο ευφυείς και επιβάλλουμε τη θέλησή μας όπου βρούμε και μπορούμε. Μόλις ξυπνήσαμε, κοιτάξαμε τριγύρω προσπαθώντας να αντιληφθούμε τι και πως. Εκεί όπου δεν έφτασε η αντίληψή μας και κατ'επέκταση η γνώση μας, γεννήθηκε ο φόβος. Ο φόβος με τη σειρά του έδωσε την ευκαιρία σε ανθρώπους που τον ξεπέρασαν να επιβληθούν στους άλλους. Εδώ κολλάει και η γνωστή φράση πως η γνώση είναι δύναμη. Για να επιβληθούν στους υπόλοιπους, αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι σοφοί δημιούργησαν Θεούς, πολιτισμούς, πόλεις-κράτη, έθνη και κυβερνήσεις, μα πάνω απ'όλα εφηύραν ιδεολογίες βασισμένες σε διαφορετικές φιλοσοφικές θεωρήσεις αντίληψης των πραγμάτων, σύμφωνα πάντα με τη δική τους οπτική. Δεν το έκαναν για κακό, το έκαναν γιατί το θεώρησαν σωστό. Σωστό είναι ό,τι αποδεχόμαστε ως καλό στις εκάστοτε καταστάσεις.

Γιατί όμως τα λέω όλα αυτά ενώ ξεκίνησα να μιλάω για τον έρωτα και το πρώτο φιλί; Που μπορεί να κολλάνε; Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ακριβώς. Τα δάχτυλά μου πληκτρολογούν και η σκέψη μαζί με τη φαντασία χορεύουν σε ρυθμούς τανγκό, παντρεύοντας την εφημερότητά μου με την προδιάθεσή μου για αιώνια ζωή.

Πάντα θα θυμάμαι πως ένιωσα σε κάποιες συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μου ως τώρα. Μια από αυτές είναι τότε που έδωσα το πρώτο μου φιλί. Αν υπήρχε εκείνη την ώρα Θεός, δε θα έμοιαζε με άλλον εκτός από εμένα. Το αν πιστεύω στο Θεό δε θα το μάθω ποτέ. Μιλώ για το Θεό όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ. Όχι για το δικό σας Θεό. Ο δικός σας Θεός υπάρχει μονάχα στην φαντασία σας και είναι εκεί για να σας εξουσιάζει. Εγώ με τον Θεό μου είμαστε φίλοι, είμαστε το ίδιο άτομο, είμαστε η ανθρωπότητα, ένα με εσάς τα αδέρφια μου, το σύμπαν ολάκερο. Αυτή τη στιγμή που γράφω μόνο αυτό μπορώ να δω με τη σκέψη μου.

Είναι πέρα για πέρα δύσκολο και σχεδόν αδύνατο να είσαι το άτομο που θα ήθελες να είσαι, να βρεις και να ερωτευθείς το άτομο που φαντάζεσαι, να ζήσεις μαζί του, να το αγαπήσεις και να σε αγαπήσει, να νιώσεις την υπέρτατη ευτυχία. Οι άνθρωποι είμαστε ως επί το πλείστον ανώριμοι, αμαθείς και εγωιστές. Μοιάζουμε τόσο πολύ στα ζώα, απλά είμαστε χειρότεροί τους. Τις περισσότερες φορές που κάποιος θα ερωτευθεί και θα αγαπήσει θα είναι γιατί βρήκε σε κάποιον κάτι να θαυμάσει, κάτι που του λείπει, να γεμίσει το κενό της ύπαρξής του, να καλύψει την αδυναμία του να ζήσει ελεύθερος και μόνος. Σπάνια δυστυχώς συναντά κανείς ανθρώπους που να γνωρίζουν τόσο καλά τον εαυτό τους, να τον αγαπούν τόσο και να τον σέβονται όσο του αξίζει, ανθρώπους που βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τη φύση και το είναι τους που μπορούν πραγματικά να αγαπήσουν, θυσιάζοντας άλλες τους πτυχές μέσω της αφιέρωσής τους στον ή στην σύντροφό τους, το άλλο τους είναι, το άλλο τους εγώ.

Η φωτογραφία είναι του χρήστη peggychoucair και τη βρήκα στο pixabay.com

Γραμμένο τον Φεβρουάριο του 2016.

Ω παράξενε άνθρωπε!

Ο άνθρωπος είναι ένα παράξενο ον. Είναι ένα ον πραγματικά προικισμένο από κάθε άποψη, αλλά είναι εγκλωβισμένο στον εαυτό του.  Κάθε άνθρωπος θέλει να ζήσει ευτυχισμένος, κανείς δε θα πει πως θέλει να είναι δυστυχής.

 Πως όμως να ζήσει ευτυχισμένος, όταν δε δέχεται τις απαντήσεις τόσων άλλων ανθρώπων που ζήσαν πριν απ'αυτόν, κι αφιέρωσαν τη ζωή τους ώστε να λύσουν τις απορίες τους.

 Η σοφία των πεθαμένων αθανάτων μας μάς λέει πως, ο άνθρωπος για να ζήσει μια ζωή γεμάτη, τέτοια που όταν θα πεθαίνει να σκέφτεται πως αυτή άξιζε τον κόπο, θα πρέπει να αγαπήσει. Η αγάπη λοιπόν είναι η απάντηση στην ερώτηση για το πως μπορεί κάποιος να ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή.

Ποια αγάπη όμως; Πόσοι από εμάς κατανοούν την αγάπη, αυτή την πολυδιάστατη έννοια που δεν ορίζεται; Τι είναι η αγάπη για εσάς;

 Για μένα η αγάπη πάντως, δεν έχει να κάνει με το να λαμβάνω κάτι άμεσα, παρά μονάχα να δίνω.

 Αγάπη δεν είναι να θέλω τον άλλο μόνο για εμένα, αγάπη είναι να θέλω να ζει ελεύθερος χωρίς να περιορίζεται από συναισθηματικούς δεσμούς που λειτουργούν σαν χειροπέδες.

 Αγάπη δεν είναι να προσπαθώ να κάνω τον άλλο σαν εμένα, αγάπη είναι να βοηθώ τον άλλο να βρει τον εαυτό του, να τον αγαπά και να τον σέβεται.

 Αγάπη δεν είναι απλά να ζω για τον άλλο, αγάπη είναι να πεθαίνω για τον άλλο.

 Τώρα λοιπόν σας ξαναλέω πως, η αγάπη είναι αυτή που μας γεμίζει και δίνει νόημα στη ζωή. Όλα τα άλλα είναι εφήμερα, πιο εφήμερα κι απ'την εφήμερη ζωή μας.

 Άνθρωπε είσαι παράξενο ον, γιατί βασανίζεις την ύπαρξή σου;

Γραμμένο τον Φεβρουάριο του 2015.

Σκέψεων Συρφετός

Ειρήνη, ειρήνη,
Πού νά'βρω γαλήνη,
Μοναξιά, αγκαλιά,
Τίποτα δεν έμεινε πια...

Κάπως έτσι ξεκινάω αυτή την εξομολόγηση. Είναι μερικά στιχάκια που σκαρφίστηκα απ'όταν ήμουν 18 χρονών. Μόλις είχα χωρίσει με την κοπέλα που μου θύμισε πως είχα συναισθήματα, μετά από μια πανέμορφη περίοδο, ίσως την πιο ευχάριστα έντονη που'χω ζήσει στη ζωή μου. Ήταν ο εφηβικός έρωτας που'χα την τύχη να γευτώ, αυτό για το οποίο κάθε άνθρωπος αξίζει να πονέσει. Θυμάμαι πως τότε, αισθανόμουν ζωντανός, ήμουν ζωντανός. Τα συναισθήματά μου, λόγω του έρωτα και λόγω του τέλους της εφηβείας, παράδερναν μέσα μου και το καράβι μου το χτύπαγαν αλύπητα τα κύματα. Πόσο όμορφα ήταν τότε... πόσα πράματα έμαθα για εμένα, τις γυναίκες και τον κόσμο.

Σήμερα είμαι ένας νέος που ζει εδώ στον κόσμο μαζί με τους ανθρώπους, μα ζει επίσης στους κόσμους του νου του. Πόσες και πόσες νύχτες σαν κι αυτή, που σε λίγη ώρα θα χαθεί, πέρασα στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι μου, έχοντας δημιουργήσει ολόκληρα σενάρια ζωής μέσα στο μυαλό μου. Μερικές φορές, σώζω τον κόσμο όλο σαν άλλος Ιησούς. Άλλες πάλι, τις πιο πολλές, σώζω μόνο εμένα. Πόσες γυναίκες πήρα και πόσες θα'θελα να'χω πάρει. Πόσους φίλους έχω και πόσους έχω χάσει. Κάποτε διάβασα κάπου κάτι, τόσο απλό μα που τόσο με πόνεσε που μου'χει χαραχθεί μέσα μου. Μια μικρή πρόταση μονάχα: κάπου, κάποτε, βρέθηκες με τους φίλους σου για να παίξετε μαζί για μια τελευταία φορά στην αλάνα, κι ούτε καν το ήξερες. Μπορεί να μην παίζαμε στις αλάνες μικροί, την πλατεία πάντως του χωριού μου την είχαμε κάνει γηπεδάκι κανονικό. Μπρος στην εκκλησία, προσπαθούσαμε να μη σπάσουμε κι άλλα τζάμια. Κι όμως, κάπου, κάποτε, μαζευτήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε για να παίξουμε τελευταία φορά ως παιδιά.

Και τώρα που μεγάλωσα, και το μυαλό μου άρχισε να ανθίζει, το σώμα μου ξεκινά να με προδίδει. Ένα φαινομενικά μικρό πρόβλημα σήμερα, ίσως σε λίγα χρόνια να γίνει ο κυριότερος παράγοντας πόνου, κι αυτό, είναι απρόβλεπτο.

Στις σκέψεις μου έχω πεθάνει κι έχω ανασταθεί χίλιες και μια φορές.

Κι ο κόσμος συνέχεια βάζει τα δυνατά του για να σε ρίξει κάτω, να πατήσει με την ατσάλινη μπότα της λογικής του τον λαιμό σου, να σε κάνει να πονέσεις. Κι εσύ, που τόσα ο νους σου κατεβάζει, προσπαθείς να βρεις τη χρυσή τομή, τη λύση στα προβλήματα του κόσμου.

Είναι μερικές φορές που αισθάνομαι σαν καπετάνιος χωρίς καράβι. Βρίσκομαι στη στεριά κι αγναντεύω τη θάλασσα που θέλω τόσο να δαμάσω. Μα καράβια τριγύρω δεν υπάρχουν, μήτε καλά καλά σανίδες σωτηρίας για να σωθούμε απ'τους εαυτούς μας. Και φαίνεται τελικά πως θα ψοφήσουμε εδώ, στη στεριά, χωρίς να πολεμήσουμε λίγο. Ίσως να μη με πιάνει ο ύπνος γιατί φοβάμαι πως θα αισθανθώ την έκσταση της ελευθερίας πάλι. Τώρα που μάθαμε για τα καλά να ζούμε ήσυχοι, τι μπορεί να μας αναστατώσει; Κοιτώ εμένα, κοιτώ και τη γενιά μου, κι αναρωτιέμαι: τι θα γράψουν στα μελλοντικά βιβλία ιστορίας για εμάς; Σα χαύνοι σουλατσάρουμε δεξιά κι αριστερά, ψάχνοντας όλη την ώρα το νόημα μα χωρίς σκοπό. Κάθε τι το ποιοτικό το πνίγουμε στα χαχανητά μας και θεοποιούμε όλες τις ηλιθιότητες του κόσμου. Είμαστε το αποτέλεσμα ενός σαθρού εκπαιδευτικού συστήματος, που καθώς φαίνεται, πέτυχε το σκοπό του.

Μπουμ και μπουμ οι μπουμπουνιές στα social media. Ψιτ και ψιτ κάνει η καρδιά μας, μα σκύλιασε η γατίσια φάρα μας και δεν κουνιέται ρούπι. Τι μέλλον δημιουργούμε επιλέγοντας την απραξία; Πως μπορούμε να αφήνουμε τις ζωές μας στα χέρια άλλων; Γιατί να φοβόμαστε τόσο πολύ;

Μάθαμε καλά από μικροί όλα αυτά που απέχουν απ'την αγάπη. Εξασκηθήκαμε στο μίσος και στο ψέμα, στον κακό εγωισμό. Και τώρα τι; Τώρα, τι;

Πόσο τραγελαφικό είναι πως η ανθρωπότητα είναι Θεός και Διάβολος μαζί. Δεν το βλέπουν όλοι πως είμαστε οι θύτες και τα θυράματα παράλληλα; Είμαστε το φίδι που τρώει την ουρά του κι ας νομίζουν κάποιοι πως είμαστε ο σκύλος που απλά την κυνηγά, γύρω γύρω - γύρω, γύρω.

Ο καθένας μας παλεύει με τον εαυτό του, κι ύστερα με όλους τους άλλους. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράματα αν μπορούσαμε να αγαπήσουμε το άτομό μας κι ύστερα όλη την ανθρωπότητα κι ολάκερη τη φύση...

Και τι μεγαλείο ψυχής χρειάζεται για να ξεφύγει κανείς απ'όλους αυτούς τους φαύλους κύκλους, να ξεφύγει απ'τον βάλτο της αδηφάγας καθημερινότητας που μας μασουλά με τη μασέλα της, κράτσα - κρούτσα.

Ποιος έχασε το μεγαλείο της ψυχής για να το βρούμε εμείς άραγε;

Κοιτάω πίσω, κοιτάω ψηλά. Τόσα ονόματα, τόσοι διανοητές που μίλησαν για ενότητα, για αγάπη, για ειρήνη κι επίγειο παράδεισο.

Κοιτάω και μπρος μου, μα κοιτάω χαμηλά απ'τις πολλές καρπαζιές που μου'χουν δώσει οι λάθος επιλογές μου ως τώρα. Το κεφάλι σκυφτό και χαλαρό τ'ανάστημα. Στο'να μου χέρι κρατώ μια δάδα σβυστή και το άλλο στέκει άδειο, ελεύθερο μα αρρωστιάρικο. Κοιτάζω πίσω - μπρος, κι όλο λέω πως θα προχωρήσω. Το μόνο που μου λείπει είναι ν'ανάψω τη δάδα μου, να φωτίσω το δρόμο του μέλλοντος. Μα κεριά αναμένα δεν υπάρχουν, το λιγοστό μου φως έρχεται από ψηλά και πίσω, απ'τα ονόματα ανθρώπων όπως ο Ιησούς κι ο Βούδας που χαράχτηκαν στον ουρανό και στέκουν θεοσεβούμενα. Ποιος θα με βοηθήσει άραγε ν'ανάψω τη δάδα μου και να καώ κι εγώ σαν άλλο κερί στη θυσία της ζωής για την ίδια τη ζωή;

Άρχισα νύχτα μα τέλειωσα μέρα, κι άλλη μια μέρα θα πάει χαμένη - όπως τόσες και τόσες ζωές, στον νου μου κι αυτές.

Η φωτογραφία είναι της Mabel Amber και τη βρήκα στο pixabay.com.