Ζώα και Δικαιώματα

Η ζωή θα μπορούσε μέσα σε όλα να ιδωθεί κι ως η μάχη των μαχών, η σύγκρουση των συγκρούσεων. Αυτό προκύπτει ανάλογα με τον τρόπο που εξετάζει κάποιος το σύνολό της, την εικόνα της.

Υπάρχει όμως και κάτι που μέσα στις τόσες συγκρούσεις, στις τόσες μάχες, κάνει τα αδύνατα δυνατά απλά και μόνο ενώνοντας κάθε τι φαινομενικά ξένο με όλα τα υπόλοιπα στοιχεία. Κι αυτό δεν είναι παρά η δύναμη της αγάπης, της φιλότητας.

Η αγάπη είναι το τσιμέντο που μας ενώνει. Μπορεί να μην είναι ο κύριος στόχος αλλά αποτελεί σίγουρα το μέσω επιδίωξης οποιουδήποτε σκοπού αποβλέπει στην ολοκλήρωση και στην ένωση της ζωής που μας διακατέχει.

Η αγάπη, δεν είναι παρά το καλύτερο κοινωνικό συμβόλαιο στο οποίο μπορούμε να φτάσουμε, με στόχο πάντα να ζήσουμε μια καλύτερη ζωή ως όλον, ως κόσμος. Δε ζούμε για την αγάπη, αλλά ζούμε πραγματικά μέσω αυτής.

Οι άνθρωποι, αν και δυσκολεύονται να δουν το πραγματικό της νόημα, παρόλα αυτά βιώνουν κάποιες εκλάμψεις μέσα απ'τις οποίες τους φανερώνεται η ομορφιά αυτού του κόσμου.

Αυτές οι εκλάμψεις αφορούν τόσο την αγάπη απέναντι στο ανθρώπινο είδος, όσο και την αγάπη για όλη την πλάση και τη φύση. Τα ζώα, δε θα μπορούσαν να λείπουν απ'το βασίλειο της αγάπης, γι'αυτό ακόμη και σήμερα, αν κι ακόμη τα εκμεταλλευόμαστε σωρηδόν, κάποιοι έχουν αρχίσει να τους αποδίδουν την αξία που τους αναλογεί.

Τα ζώα, μπορεί να μην έχουν ανεπτυγμένη τη συνείδησή τους σε σημείο αντίστοιχο με το δικό μας, αλλά παρόλα αυτά, μετέχουν στη ζωή. Η ζωή η ίδια εκφράζεται και μέσα από αυτά, όπως κι απ'τα φυτά επίσης. Τα επίπεδα συνειδητότητας σαν σκαλοπάτια κατεβαίνουν όσο εξετάζουμε λιγότερο ανεπτυγμένες μορφές ζωής. Μα ποιος μπορεί να πει ότι δεν κατοικεί στα σώματά τους, αυτό που νιώθουμε να κατοικεί και στα δικά μας σώματα;

Οι άνθρωποι, δημιούργησαν τα δικαιώματά τους και στηριζόμενοι σε αυτά διεκδίκησαν μια καλύτερη ζωή. Μπορεί ακόμη να μην έχουμε καταφέρει όλα όσα αυτά πρεσβεύουν, ωστόσο, έχουμε επιλέξει την κατεύθυνση συνένωσης.

Το ίδιο ισχύει και για τα δικαιώματα των ζώων.

Τα ζώα, αν και δεν είναι σε θέση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, χάρη σε κάποιους ευγενείς ανθρώπους που αναγνωρίζουν πως αυτά είναι έμμεσοι συγγενείς μας, έχουν πλέον την ευκαιρία να διεκδικήσουν μια καλύτερη ζωή. Μια ζωή με λιγότερο πόνο, μια ζωή με περισσότερο σεβασμό. Μια ζωή με αγάπη.

Οι στενόμυαλοι, οι αυθάδεις, οι καχύποπτοι αδερφοί μου, θα βρουν τα λόγια αυτά σχεδόν αιρετικά. Τους συμπονώ για το γεγονός πως δεν μπορούν να δουν τον κόσμο όπως μου φανερώνεται, μα δεν μπορώ να σιωπήσω μπρος σ'αυτή την αδικία ενός μέρους της ζωής απέναντι στον ίδιο της τον εαυτό. Γιατί σε βαθύτερη ανάλυση, η ζωή, το σύμπαν, ο κόσμος, ο αγαπητός Θεός, όλα αυτά που ταυτίζονται, φανερώνονται μέσα από εμάς, τα ζώα και τα φυτά, ακόμη ακόμη κι απ'τα άψυχα αντικείμενα που κάποτε μπορεί να φιλοξενούσαν ζωή. Γιατί όλα αυτά είμαστε εμείς, και δεν υπάρχουν παρά φαινομενικά έξω από εμάς. Είναι μικρές μικρές πλάνες που μας δημιουργούν μεγάλα και μεγαλύτερα προβλήματα.

Προσωπικά, παλεύω να αλλάξω τις συνήθειές μου και να ακολουθήσω τα πιστεύω μου όσο πιο δυνατά μπορώ. Η ιδεολογία του βιγκανισμού ξεπηδά τα τελευταία χρόνια όλο και σε περισσότερα κεφάλια. Είναι μια αναδυόμενη τάση η οποία αν και πολλές φορές χαρακτηρίζεται ως μόδα κι ίσως να φέρει πολλά στοιχεία αυτής, φαίνεται πως έρχεται για να αλλάξει σιγά σιγά τον κόσμο μας.

Οι λόγοι που με οδηγούν στο να αποδεχθώ τον βιγκανισμό είναι πρώτα και κύρια ηθικοί, ή αλλιώς ιδεολογικοί. Υπάρχουν κι άλλοι που στηρίζονται στα θετικά αποτελέσματα όπως η άποψη που υποστηρίζεται από πολλούς κι αφορά την υγεία μας (μα για την οποία δε γνωρίζω πολλά και δεν παίρνω θέση), η άμεση σχέση που έχει με την καλυτέρευση του περιβάλλοντος και του κλίματος που κι αυτά σιγά σιγά εδραιώνονται ως προβληματικές καταστάσεις στη ζωή μας, μα και οικονομικοί λόγοι που δεν έχουν αρχίσει να διαφαίνονται, διαφορετικά θα είχαμε περάσει ήδη σε μια πιο βίγκαν οικονομία.

Ο βιγκανισμός στα απλά ελληνικά είναι η αυστηρή χορτοφαγία. Αυτό σημαίνει ότι ακολουθόντας αυτή την ιδεολογία σταματάς να χρησιμοποιείς οτιδήποτε προέρχεται από ζώο. Κι αυτό είναι κάτι το οποίο είναι πολύ δύσκολο. Γιατί; Γιατί όλη η οικονομία μας είναι δομημένη έτσι ώστε το να καταναλώσεις ζωϊκής προέλευσης προϊόντα είναι σχεδόν μονόδρομος. Θέλει προσήλωση και ισχυρή δύναμη θέλησης ώστε να κόψεις αυτές τις καταναλωτικές συνήθειες.

Στον κόσμο του αύριο που αποβλέπουν οι προσπάθειές μου, ο βιγκανισμός έχει ακόμη μεγαλύτερη θέση στην κοινωνία μας. Το πόσο διορατικός είμαι, θα φανεί μέσα στα επόμενα χρόνια.

Γιατί όμως να δει κανείς τα πράγματα όπως του τα δείχνω;

Οι άνθρωποι είναι τα αδέρφια μου, τα ζώα τα ξαδέρφια μου.

Και μη με ρωτάτε τι βαθμό συγγένειας έχω με τα φυτά κι ακόμα ακόμα με τις πέτρες.

Δέχομαι τον όποιον λιθοβολισμό, γυρνάω και το άλλο μάγουλο, μα η αλήθεια μου είναι μία.

Και σ'αυτή την αλήθεια μπορεί να μην πιστεύουν ακόμη οι περισσότεροι, αλλά αυτό, ως επί το πλείστον, το κάνουν από άμυνα.

Θεωρώ ακράδαντα ότι ο άνθρωπος πάνω απ'όλα είναι υποκριτής, κι ότι η υποκριτική του ικανότητα δεν είναι κι η πιο ανεπτυγμένη. Καταλαβαίνω την αδυναμία του να δει τα πράγματα όπως είναι και να αποδεχθεί πως είναι ένας κακός εγωιστής που στο τέλος της μέρας μοιάζει με διάβολο παρά με Θεό. Πως είναι ένας έμμεσος φονιάς, που είναι τόσο χέστης που αν έπρεπε να σφάξει το ζωντανό για να το φάει τότε σε μια μέρα θα γινόταν σχεδόν όλος ο κόσμος βίγκαν. Εν τέλει, μας νοιάζει μόνο ο εαυτός μας, κι είμαστε εγωίσταροι. Μα αυτό είναι ανθρώπινο. Κατακριτέο μεν, αλλά και τι να κάνουμε; Μας λείπει η αγάπη, μας λείπει η σοφία.

Με το ζόρι δε γίνεται τίποτα.

Υπάρχει τρόπος να ζήσεις όντας βίγκαν. Τόσοι άνθρωποι το καταφέρνουν. Τόσες μελέτες το αποδεικνύουν.

Το μόνο που θα ήθελα να ζητήσω από τον κόσμο είναι αυτό: αποδέξου άνθρωπέ μου πως για την πάρτι σου και μόνο, για τις δικές σου απολαύσεις, προκαλείς τόσο κακό που δεν μπορείς να φανταστείς, τόσο κακό που αν μπορούσες να το δεις θα έβαζες τα κλάματα σαν μικρό παιδί, γιατί μέσα σου εν τέλει είσαι ένας χαμένος στον εαυτό του άγγελος.

Κι είναι κρίμα, απέναντι στην ίδια τη ζωή, είναι κρίμα.

Απέναντι στα ζώα είναι κρίμα.

Απέναντι στη φωτιά που σιγοκαίει μέσα μας είναι κρίμα.

Κρίμα που προκαλούμε τόσο κακό ενώ είμαστε ικανοί για τόσο καλό.

Μα όλα αυτά, έρχονται και δένουν σιγά σιγά. Ο κόσμος αρχίζει να αφυπνίζεται. Ναι, θα συνεχίσουν να σφαγιάζονται, να βασανίζονται και να εκμεταλλεύόνται. Για διάφορους λόγους. Και λοιπόν τι;

Μια θεϊκή σπίθα που άκουγε κάποτε στο όνομα Γκάντι είχε πει: γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο.

Πόσο σοφή κουβέντα...

Προσπαθώ να γίνω η αλλαγή, μπορεί να μην καταφέρω να αλλάξω τον κόσμο, μα δε θα αφήσω τον κόσμο να αλλάξει αυτό που πραγματικά είμαι. Κι αυτό που είμαι είναι πολύ ανώτερο απ'αυτό που νομίζω. Το νιώθω, κρύβεται βαθιά μέσα μου όπως και μέσα σε κάθε ύπαρξη.

Μια μέρα ελπίζω σ'έναν χορό ξέφρενο ανάμεσα σε ζώα κι ανθρώπους. Σ'έναν κήπο αγάπης, στο βασίλειο της θεϊκής ψυχής που φανερώνεται μέσα απ'τον καθένα και την καθεμιά μας, το καθένα τους.

Πείτε μου τώρα να κόψω και τα φυτά γιατί νιώθουν και πονούν κι αυτά. Μακάρι αν είναι έτσι να μπορούσα να το κάνω. Παρόλα αυτά, δείχνω σεβασμό για κάθε τι που βάζω στο κορμί μου. Δείχνω σεβασμό στη φύση όλη, γιατί η φύση είμ'εγώ. Κι αυτή η ταύτιση είναι η μεγαλύτερη πράξη αγάπης.

Το ξέρω πως όλα αυτά ακούγονται ρομαντικά και πως το μέλλον που προοιωνίζομαι μοιάζει ουτοπικό, μα δεν με νοιάζει. Όλα αυτά με βοηθούν να ζήσω σ'ένα πιο ήρεμο παρόν, γιατί εν τέλει μόνο αυτό έχω στα χέρια μου. Κι αυτή η ουτοπία με βοηθά να προχωρώ μπροστά δημιουργώντας έναν καλύτερο, πιο ολοκληρωμένο, κόσμο.

Ας βάλουμε λίγο τσιμεντάκι στη ζωή μας, θα στηρίξει τις τρεμάμενες καρδιές μας...

Και κάτι τελευταίο, μακάρι να ήμουν τόσο φιλόζωος ή φιλάνθρωπος όσο θα ήθελα, δεν είμαι όμως. Απλά προσπαθώ να δείξω τον σεβασμό που αξίζει κάθε ζωή. Δεν είμαι άγιος, μήτε και διαολεμένος.

Το παρόν το αφιερώνω σε όλους τους φίλους μου, τα ξαδέρφια μου, τα ζώα, σαν φόρο τιμής για την κοινή μας προέλευση και το κοινό μας τέλος. Ευτυχώς που'χουμε κι αυτά στη ζωή μας και την κάνουν λίγο πιο όμορφη μέσα στην τόση επιπολαιότητά μας...

Υ.Γ.1) Αν δεν μπορείς να κόψεις την κατανάλωση των προϊόντων ζωικής προέλευσης, προσπάθησε τουλάχιστον την μείωσή τους. Είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις ως δείγμα σεβασμού.

Υ.Γ.2) Μακάρι την αγάπη που δείχνει ο κόσμος για τα σκυλιά και τα γατιά να την έδειχνε και για τα υπόλοιπα ζώα, κι αυτά που τρώει.

Την εικόνα βρήκα στο pixabay.com και είναι του χρήστη PublicDomainPictures.

Πραγματική Αγάπη

Αααχ, η αγάπη, αυτή η χιλιοειπωμένη λεξούλα, που τόσο ταρταράει η ψυχή του καθενός και μόνο στο άκουσμά της. Αυτή η λέξη, της οποίας η έννοια είναι τόσο αφηρημένη που κάνει τον κόσμο να σφαγιάζεται για το πραγματικό της νόημα. Αυτή η λέξη που δημιουργεί τόσες και τόσες πλάνες στον κοσμάκι.

Τι είναι η αγάπη; Η πραγματική αγάπη;

Είναι κανείς άραγε ποτέ σε θέση να δώσει έναν ορισμό, τέτοιον που να μπορούν όλοι να αποδεχθούν ως αληθινό και κυρίαρχο απλά συναισθανώντας τον;

Και τι πιστεύουν οι περισσότεροι πως είναι η αγάπη;

Η αγάπη, είναι μια ολίγον τι αφηρημένη έννοια, κι ως τέτοια, είναι δύσκολο να την προσδιορίσει κάποιος. Παρόλα αυτά, εμείς οι άνθρωποι, μέσα στις τόσες και τόσες πλάνες μας, μπορούμε να νιώσουμε τι δεν είναι αγάπη κι ας καμαρώνει μια ψευτιά ως τέτοια στον κόσμο τούτο.

Πιστεύουν πολλοί ότι η αγάπη χωρίζεται στην αγάπη των γονέων, των αδερφών, των συγγενών. Σε αυτή που νιώθουμε για τους φίλους μας, τον ή την σύντροφό μας και σπανιώς για τον κόσμο όλο, για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε καν και ίσως να μη γνωρίσουμε ποτέ μα παρόλα αυτά νιώθουμε ήδη πράγματα γι'αυτούς.

Των πολλών η αγάπη λέει, επειδή σε αγαπάω, θέλω να σε προστατεύσω από τους φόβους που εγώ έχω. Μην κάνεις αυτό, μην κάνεις το άλλο. Εγώ ξέρω πως μπορεί να πέσεις και να χτυπήσεις, να πονέσεις και δε θέλω να πονέσεις, γιατί; Γιατί σε αγαπάω. Άλλες φορές λέει και πάλι μην και μην. Μην αυτό, μην εκείνο. Άκου με. Εγώ ξέρω, εγώ θέλω το καλό σου. Μην ξεφεύγεις απ'τις προσδοκούμενες συμπεριφορές, μη με ξαφνιάζεις, μη με τρομάζεις. Πόση αγάπη κρύβεται σε όλα αυτά άραγε;

Πως μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό ενώ εγώ σε αγαπάω; Αφού εγώ σ'αγαπώ και θέλω το καλό σου γιατί δε μ'αγαπάς κι εσύ πίσω; Τι εγωισμός ηλίθιος είν'αυτός...

Γίνεται να υπάρχει αγάπη υπό όρους και προϋποθέσεις;

Μα φίλοι μου, αδέρφια μου. Η αγάπη, είναι μια δύναμη που μας ενώνει και μας ωθεί προς τα πάνω. Είναι αυτή η οποία μας παρέχει τη δυνατότητα να φτάσουμε κοντά στη θέωση. Μέσω της αγάπης, ξεπερνάμε κάθε δυσκολία πιο εύκολα. Κι εν τέλει, η αγάπη είναι το χρησιμότερο εργαλείο μας για να πορευθούμε στο μονοπάτι που λέγεται ζωή.

Η αγάπη όμως, είναι μια δύναμη που πηγάζει μέσα από τον νου μας, κι ο νους για να αγαπήσει θα πρέπει να βρίσκεται στην κατάλληλη κατάσταση.

Ποια είναι όμως αυτή η κατάσταση;

Ο άνθρωπος, χρειάζεται όλο κι όλο μια ψυχή ικανή για να αγαπήσει. Στην αρχή της ζωής του, την έχει, μετά φαίνεται πως σιγά σιγά τη χάνει. Για να αγαπήσεις, πρέπει να είσαι ικανός ώστε να ξεπερνάς κάθε χαζή σκέψη, κάθε αρνητικότητα. Θα πρέπει να'χεις μάθει να αναγνωρίζεις ό,τι καλό υπάρχει σ'αυτόν τον κόσμο. Κάτι που ίσως ξέρουμε στην αρχή μα το ξεχνάμε αργότερα.

Και αγαπούν αυτοί που είναι δυνατοί. Γιατί προϋπόθεση της αγάπης, είναι η ελευθερία. Ελευθερία μπρος σε ό,τι σε κάνει να νιώθεις πως σε συνθλίβει, άσχετα με το αν όντως το κάνει. Αυτό που μετράει στη ζωή, είναι οι αισθήσεις και οι παραισθήσεις. Όχι οι ίδιες οι καταστάσεις αλλά ο τρόπος που τις αντιλαμβανόμαστε, τις μεταφράζουμε και τις κατανοούμε μέσα μας.

Η δύναμη του ανθρώπου να αποκτήσει την ελευθερία του νου του, αυτή που θα τον κάνει να νιώσει ελεύθερος ακόμη και στο κελί της φυλακής του, αυτή θα του προσφέρει και την αξιοπρέπεια. Η αξιοπρέπεια που τόσο πολύ συμβάλλει στην αγάπη, όσο τίποτα άλλο.

Ο δυνατός, ελεύθερος κι αξιοπρεπής άνθρωπος μόνο μπορεί να αγαπήσει.

Γιατί εν τέλει αγαπώ θα πει παραδίνομαι στη ζωή, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από εμάς τους ίδιους. Κάθε μέρα παθαίνουμε ζωή.

Και μη γελιέστε πως η αγάπη δεν είναι εγωισμός. Είναι όμως ο καλός εγωισμός, αυτός που λέει ότι σ'αγαπώ, γιατί αγαπώντας σε ζωή, νιώθω καλύτερα και μέσα από αυτήν μου την αίσθηση νιώθεις κι εσύ καλύτερα. Είναι ένας κύκλος αμυδρός που όλο ανεβαίνει κι ανεβαίνει όταν διακατέχεται από αγάπη.

Μπρος στο χωρισμό της ιδιοτέλειας και της ανιδιοτέλειας, το μόνο που κάνει η αγάπη είναι να γκρεμίσει τους όρους αυτούς γιατί είναι άχρονη και μόνο παροντική. Δεν σας αγαπώ γιατί προσδοκώ κάτι, σας αγαπώ γιατί αγαπώντας σας νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου και με τον κόσμο. Είναι κακό αυτό; Κατ'εμέ όχι, κι αυτό γιατί είναι το αληθινότερο, πιο άμεσο, πιο ξεκάθαρο συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ο άνθρωπος.

Πραγματικά, είναι λες κι όλη μας τη ζωή προσπαθούμε να βρούμε τον τρόπο να αγαπήσουμε. Λες κι ο σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη.

Η πραγματική αγάπη, χρειάζεται δύναμη, ελευθερία και αξιοπρέπεια ώστε αυτός που αγαπά να είναι σε μια νοητική και συναισθηματική κατάσταση τέτοια που να μπορεί να προσφέρει στον εαυτό του στους άλλους επειδή ο ίδιος το θέλει. Και για να το κάνει αυτό θα πρέπει να αγαπήσει τον εαυτό του όπως και τους άλλους.

Αγάπη θα πει ανοίγομαι και χάνομαι στην αγκαλιά της ζωής. Θα πει πως κατανοώ τη ζωή, καταλαβαίνω προς τα που οδεύει αυτό το συνεχιζόμενο ταξίδι προς τα μέσα μας.

Κι έχοντας ο άνθρωπος αγάπη τόσο για τον εαυτό όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο μέσα του, θα είναι και σε θέση να δεχθεί κάθε τι διαφορετικό από αυτό που ενδεχομένως να τον φόβιζε πιο πριν. Να καταλάβει ότι μέσα στην τόση διαφορετικότητα που μας περιβάλλει, κανείς μπορεί να αναγνωρίσει κοινή αρχή. Άρα, γιατί να μη σέβεται, να μην δείχνει κατανοήση και να μη δίνει μια χείρα βοηθείας σε όσους το έχουν ανάγκη; Κι ας μη γελιόμαστε, όλοι έχουμε ανάγκη από μια χείρα βοηθείας, από ένα χέρι που θα μας χαϊδέψει, από μια αγκαλιά συμπονετική κι από δυο όμορφα και τρυφερά λόγια που ενδυναμώνουν την ψυχή μας κι η ψυχή μας με τη σειρά της την ψυχή του σύμπαντος.

Ο αδερφός κι η αδερφή που αντικρύζουμε απέναντί μας, όχι μόνο δεν είναι απέναντί μας αλλά στην ουσία είναι μέσα μας. Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τον ή την βοηθήσουμε ώστε να ξεκλειδώσει την πόρτα της ζωής, να γνωρίσει το άτομό του, να απελευθερωθεί απ'τα δεσμά του και να πετάξει σαν πουλί στον ουρανό του κόσμου μας. Αυτό χρειάζεται ο άνθρωπος, ελευθερία. Η ελευθερία ως κατάσταση του νου είναι η αρχή για κάθε τι.

Τι κρίμα που σήμερα όλη μας η ζωή είναι δομημένη με τρόπο που μας περιορίζει συνεχώς. Και πως, μέσα σε ένα τέτοιο σύστημα να μπορέσει κανείς να σπάσει τα δεσμά του; Πως να ηρεμήσει ο άνθρωπος και να δει τα πράματα καθαρότερα μπρος σ'αυτό το ξέφραγο αμπέλι όπου όλοι τρέχουν προς πάσα κατεύθυνση σαν τρελοί;

Σκεφτείτε φίλοι κι αδερφοί μου, πόσο πιο όμορφος και παραδεισένιος θα μπορούσε να γίνει ο κόσμος μας αν ήμασταν διατεθειμένοι να μάθουμε να αγαπούμε πραγματικά, τόσο τον εαυτό μας όσο και τον πλησίον μας, γιατί ας μη γελιόμαστε, κι ο πλησίον μας εμείς είμαστε.

Ωστόσο, το πιστεύω βαθύτατα, κι ας πλανόμαι. Η ομορφιά κι η αγάπη μπορούν και θα αλλάξουν αυτόν τον κόσμο. Αυτό θα γίνει όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ο δρόμος της αγάπης είναι ο πιο λογικός κι άξιος δρόμος που αξίζει να ακολουθήσουμε.

Εν τέλει, η πραγματική αγάπη, ταυτίζεται με τη λογική και τη σοφία της ζωής.

''Όσο περισσότερο  εκφράζει ένας άνθρωπος την αγάπη του, τόσο περισσότερο τον αγαπούν οι άλλοι. Κι όσο περισσότερο τον αγαπούν οι άλλοι, τόσο ευκολότερο είναι γι'αυτόν να τους αγαπάει. Μ'αυτό τον τρόπο, η αγάπη είναι αιώνια.'' ~ Από το βιβλίο «Ημερολόγιο Σοφίας», Λέων Τολστόι.

Υ.Γ. 1) Αιώνια είναι μόνο η στιγμή κατά την οποία τα συναισθήματά μας είναι τόσο καθαρά ώστε να μην υπάρχει οτιδήποτε άλλο. Κι ο ενάρετος κύκλος της αγάπης, μας τραβά απ'το χέρι και μας ωθεί στην ανύψωση και στη θέωση.

Υ.Γ. 2) Ποιος έχει τη δύναμη για όλα αυτά; Ή μάλλον, ποιος μπορεί να την ξυπνήσει μέσα του;

Υ.Γ. 3) Μπορεί η αγάπη να κάνει διακρίσεις στους οργανισμούς μέσα από τους οποίους φανερώνεται η ζωή;

Την εικόνα βρήκα στο pixabay.com και είναι του χρήστη Bessi.

Ανοησία Πολέμου

Από μικρό παιδί είχα την αίσθηση πως οι μεγάλοι πόλεμοι ήλθαν κι απήλθαν.

Βλέποντας στις τηλεοράσεις εικόνες απ'την εμπόλεμη ζώνη σε διάφορα μέρη στη Μέση Ανατολή, αναρωτιόμουν πόσο πιθανό είναι κάτι τέτοιο να συμβεί και στη χώρα μας, στην ήπειρό μας, στη ζωή μας.

Διαβάζοντας ιστορικά βιβλία, παρακολουθώντας κάποιες εκπομπές και με αναφορές που γίνονται δεξιά κι αριστερά, οποιοσδήποτε μπορεί να καταλάβει ότι οι πόλεμοι δεν έχουν σταματήσει ουσιαστικά ποτέ μέσα στο πέρασμα των χρόνων.

Ακόμη και σήμερα, έχω την ίδια αίσθηση για τους μεγάλους πολέμους, στους οποίους εμπλέκονται πολλά κράτη με απίστευτα μεγάλα συμφέροντα. Νιώθω ότι δεν πρόκειται να ξανασυμβεί μια τέτοια θηριωδία.

Παρατηρώντας όμως τον κόσμο γύρω μου, ακόμη και τον ίδιο μου τον εαυτό, που τόσο πολύ είναι ψυχρός απέναντι στο ζήτημα των συγκρούσεων και των αποτελεσμάτων τους, αναγνωρίζω ένα αίσθημα φόβου, μια απόρροια άγχους, που βασίζεται στην παραδοχή ότι κανείς δεν ασχολείται πραγματικά.

Κι όντως, έχουμε εναποθέσει τις ευθύνες που μας αναλογούν για μια καλύτερη ζωή, σε εκπροσώπους ακατάλληλους, σε ανθρώπους που δεν μπορούν να μας εμπνεύσουν ούτε σε ποσότητα ρανίδας.

Αναλογίζομαι το μέλλον μας, το πως θα εξελιχθεί το έργο στο οποίο σκάσαμε μύτη μ'ένα σπρώξιμο πούστικο, το πως θα συμβάλλουμε και το τι θα συνεισφέρουμε σαν γενιά στο μυστήριο που λέγεται ζωή.

Ακόμη κοιμόμαστε όρθιοι. Δαπανούμε τόσα χρήματα για τα στρατά, αντί να τα επενδύουμε στον ανθρώπινο παράγοντα μέσω της εκπαίδευσης.

Κι η αγάπη που λείπει απ'την καρδιά μας, που ατροφεί ο μυς της καθημερινά, η στενομυαλιά κι η πονηριά που μας χαρακτηρίζουν, τί συνονθύλευμα κι αυτό...

Μοιάζει να είμαστε μέσα στη σπηλιά του Πλάτωνα, ή τέλος πάντων σε ένα τούνελ. Πολύ σκοτάδι, με το ζόρι βλέπουμε κι η ζωή μας τις περισσότερες φορές μοιάζει με σκοτοδίνη.

Να'ναι καλά ο νους μας που δημιουργεί κόσμους ευφάνταστους και μας δίνει έτσι ελπίδα να σηκωνόμαστε κάθε μέρα απ'το κρεβάτι, να βγαίνουμε έξω και να αντικρούουμε την υποκρισία και την αδυναμία να είμαστε αληθινοί και γεμάτη αγάπη, κατανόηση, λογική.

Οι πόλεμοι συμβαίνουν και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν, είτε με στρατιωτικά, είτε με οικονομικά ή ψυχολογικά μέσα κι αυτό γιατί ο άνθρωπος δεν κατοικεί στο σπίτι της αγάπης και της λογικής μα στο σπίτι του μίσους και του παράλογου.

Μα όσο άνθρωποι γεννιούνται και πεθαίνουν, υπάρχει ελπίδα.

''Θα έρθει ο καιρός που οι άνθρωποι θα καταλάβουν την ανοησία του πολέμου.'' ~ Σαρλ Ρισέ

Την εικόνα άντλησα από το pixabay.com και είναι του χρήστη robertwaghorn.

The Motorcycle Diaries

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό δυο νέοι άνδρες που ήθελαν να ταξιδέψουν απλά και μόνο για τη χαρά του ταξιδιού. Για να ικανοποιήσουν αυτό που κάθε άνθρωπος νιώθει βαθιά μέσα του, την ανάγκη να φεύγει και να φεύγει, να βλέπει τον κόσμο όλο και περισσότερο από νέες οπτικές γωνιές.

Ο ένας, άκουγε στο όνομα Ερνέστο, πολλοί θα τον ξέρετε κι ως Τσε Γκεβάρα, ο άλλος ήταν ο Μιάλ, φίλος του Ερνέστο.

Η ταινία είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα. 'Οντως ο Ερνέστο κι ο Μιάλ έκαναν αυτό το ταξίδι και ουσιαστικά πρόκειται για μια περιπέτεια εξερεύνησης του κόσμου - κι όχι μόνο - στην Λατινική Αμερική. Προσπαθεί μέσα σε όλα, να καταδείξει την ψυχοσύνθεση του μετέπειτα επαναστάτη και ίσως κάποιες από τις εικόνες που τον επηρέασαν καθοριστικά στην εξέλιξή του.

Κριτικός ταινίας δεν είμαι για να πω και πολλά. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι μου άρεσε, γι'αυτό και την μοιράζομαι με τον κόσμο. Μου έδωσε τη δυνατότητα να δω αρκετά πράγματα, τόσο σε σχέση με τις καταστάσεις που βίωναν οι άνθρωποι της εποχής, σ'αυτήν την πολύβουη γωνιά του κόσμου, όσο και με τον ίδιο τον Τσε, που όλοι τον έχουμε ακουστά, γνωρίζουμε πάνω κάτω την ιστορία του, αλλά πόσοι έχουν μπει στη διαδικασία να τον μελετήσουν;

Όσο περνάνε τα χρόνια, οι γενιές χάνουν το ενδιαφέρον τους για τους ανθρώπους που πολέμησαν για τα ιδανικά τους. Ελπίζω αυτό να μην οδηγήσει σε κακό.

Υπήρχε φτώχεια πολλή στον κόσμο τότε, κι αρρώστια, κι αδικία. Όχι ότι όλα αυτά έχουν εξαλειφθεί πλήρως, το κάθε άλλο. Ακόμη άνθρωποι πολεμούν για όσα εμείς θεωρούμε δεδομένα, δικαιωματικά μιας κι ανήκουν στη λίστα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτά συμβαίνουν παντού μα κατά κύριο λόγω στα υποανάπτυκα και αναπτυσσόμενα κράτη. Βέβαια, με τόσους αστέγους, ανέργους και γενικότερα ανθρώπους να ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας, όχι μόνο στη χώρα μας που έπεσε θύμα του εαυτού της και του αλλαζονικού αναπτυγμένου κόσμου, μα και σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία κι η Γερμανία, μένει να αναρωτιέται κανείς για το πόσο έχουμε προοδεύσει από τα μέσα του περασμένου αιώνα.

Πράγματι, ενώ υπάρχει ραγδαία τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη, η ανισότητα βρίσκεται στην ακμή της. Μόλις 26 άνθρωποι κατέχουν όσα ο μισός πληθυσμός της γης, κι αυτό είναι ένα πρόβλημα που συνεχώς μεγεθύνεται.

Φταίνε οι άνθρωποι αυτοί, φταίνε οι κυβερνήσεις, φταίει το σύστημα;

Για εμένα πάνω απ΄όλα φταίει ο καθένας και η καθεμία μας ξεχωριστά μα και ως σύνολο. Βέβαια, η ευθύνη βαραίνει περισσότερο αυτούς που έχουν αναγνωρίσει το πρόβλημα, έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν πίεση μα παρόλα αυτά μένουν αδρανείς ή βολεύονται σε μια υποκριτική ζωή ενώ σκεπάζονται με την κουβέρτα της ανεντιμότητας.

Η ανθρωπότητα έχει μπει σε μια διαδικασία ενασχόλησης με προβλήματα πέραν του βεληνεκούς της. Ακόμη ακόμη δεν λύσαμε τα βασικά μας θέματα, ίσως γιατί δεν τα συναντάμε σε καθημερινή βάση μπροστά μας, αλλά προτιμούμε να δαπανούμε χρήματα σε όσα δεν μπορούν να αποδώσουν ηθικά τα μέγιστα. Δεν λέω ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να ρίχνουμε λεφτά στις επιστημονικές έρευνες, ή στην εξερεύνηση του διαστήματος, ή στην περαιτέρω εμπέδωση του εαυτού μας, μα είναι οφθαλμοφανές πως το ενδιαφέρον σχετικά με αυτά που πραγματικά πονάνε τον κόσμο, έχει μειωθεί.

Η κοινωνική ευαισθητοποίηση έχει μαραθεί. Ο άνθρωπος βάλλεται καθημερινά κι αδιαλείπτως με μια βροχή πληροφοριών τόσο χρήσιμων και θελκτικών ώστε να ξεχνά την ανθρώπινη υπόστασή του, και με αυτό εννοώ την ικανότητά του να συμπονά τον συνάνθρωπό του.

Οικονομολόγοι όπως ο Κέυνς τον περασμένο αιώνα προοιώνιζαν θετικά την εποχή που ερχότανε. Ο φίλτατος Κέυνς είχε μάλιστα γράψει και γράμμα στα εγγόνια του, δηλαδή εμάς, και υπολόγιζε μεταξύ των άλλων ότι θα εργαζόμαστε για 15 ώρες αντί των 40 εβδομαδιαίως ενώ θα ασχολιόμασταν με σοβαρότερα πράματα απ'ότι η επιβίωσή μας. Δυστυχώς, έπεσε έξω κι ακόμη δουλεύουμε τόσες - ίσως και περισσότερες - ώρες απ'ότι μπορεί να δούλευαν οι άνθρωποι της εποχής του. Τουλάχιστον, δε ζούσαν σε τόσο γρήγορους ρυθμούς, οπότε ήταν και πιο ήρεμοι, λογικά. Είχαν όμως να φοβούνται για το ξέσπασμα πολέμων περισσότερο απ'ότι εμείς. Κάθε εποχή έχει τα θετικά και τα αρνητικά της.

Και τι μπορεί να κάνει ο σημερινός άνθρωπος για να αντιμετωπίσει τον κόσμο και πάνω απ'όλα τον ίδιο του τον εαυτό; Πως μπορεί να ζήσει μια ζωή περισσότερο ικανοποιητική και σε συμφωνία με τις αρχές του, αν έχει...;

Δεν είμαι ο κατάλληλος να δώσω απάντηση. Οι απαντήσεις κρύβονται στον καθένα και στην καθεμία από εμάς, μέσα μας. Εγώ απ'την άλλη δεν είμαι ικανός ούτε το θέμα να κρατήσω, και σιγοτραγουδώ ρεμπέτικα ένα βράδυ σαββατιάτικο στο αυτί του Κανένα.

Οι δυο πρωταγωνιστές ονομάζονται Gael Garcia Bernal και Rodrigo De la Serna. Ο Γκάελ θα μου μείνει σίγουρα στην μνήμη γιατί μου φάνηκε πως ερμήνευσε ωραία έναν δύσκολο χαρακτήρα, όχι και τόσο εύκολο να πετύχει κάποιος. Η ταινία The Motorcycle Diaries είναι δημιούργημα του Walter Salles.

Ορίστε και το trailer:

Υ.Γ. Τα ανθρώπινα δικαιώματα χάλασαν κάπως και δε δουλεύουν, που και να μιλήσουμε για τα δικαιώματα των ζώων...

Αυτογνωσία κι Ανδρεία

Ο άνθρωπος ανέκαθεν ερχόταν αντιμέτωπος με τον κόσμο όπως και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Πάντοτε ήλπιζε να βρει τη δύναμη μέσα του ώστε να νικήσει ό,τι τον συνθλίβει.

Λίγοι όμως έχουν βρει τον τρόπο, χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα εφόδια που βρίσκονται κι αυτά εντός μας, να αποτινάξουν κάθε τι που τους είναι ξένο.

Λίγοι καταφέρνουν να είναι αληθινοί, πρώτα και κύρια απέναντι στον εαυτό τους κι έπειτα και με τους άλλους.

Χρειάζεται να'χεις δύναμη και θάρρος ώστε να ψάξεις και να βρεις μέσα σου, μέσα σε τόσες μυριάδες φωνούλες, αυτήν - την πιο δυνατή - που είσαι πραγματικά εσύ.

Κι αν τυχόν τη βρεις και την ακούσεις, δώσε της χρόνο να σου πει όλα της τα μυστικά, γιατί αυτά είναι που μπορούν να σε οδηγήσουν στη χώρα της ευδαιμονίας.

Μα μην ξεχάσεις, πως θα πρέπει να βουτάς μέσα σου συχνά, γιατί η συνείδησή μας είναι μια ροή όπως κι η ζωή η ίδια. Γιατί εν τέλει, η συνείδηση κι η ζωή, ενδεχομένως και να ταυτίζονται.

Ψάξε και μάθε λοιπόν, αδελφέ κι αδελφή μου.

Σε χρειάζεσαι όσο σε χρειάζεται κι ο κόσμος μας.

''Θα πρέπει να είσαι αρκετά γενναίος ώστε να χρησιμοποιείς το δικό σου μυαλό, στη ζωή και την εκπαίδευσή σου.'' ~ Ιμμάνουελ Καντ

Την εικόνα βρήκα στο pixabay.com και είναι του χρήστη EliasSch.

Περί Γυμναστικής ο Λόγος

''Mens sana in corpore sano'' ή θα το έχετε ακουστά ως ''νους υγιής εν σώματι υγιεί'' παρμένο από ένα ποίημα του σατιρικού ποιητή Γιουβενάλη, σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση: νους υγιής σε σώμα υγιές.

Πως όμως θα έχουμε ένα υγιές σώμα ώστε να υποστηρίξει κι έναν υγιή νου;

Η απάντηση στην ερώτηση φυσικά είναι μέσω της κατάλληλης εκγύμνασης, της προσεγμένης διατροφής και του καλώς προγραμματισμένου ύπνου. 

Στο συγκεκριμένο κείμενο κάνω μια προσπάθεια να προσεγγίσω το θέμα της γυμναστικής. Τα άλλα δύο τα αφήνω για αργότερα. 

Σα σωστός νέος της εποχής μας, προσπαθώ κι εγώ εδώ και χρόνια να αφιερώνω ή για να μιλάω και σωστότερα, να επενδύω χρόνο για την ενδυνάμωση του σώματός μου. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να κάνει κανείς κάτι τέτοιο, όμως φαίνεται ότι οι περισσότεροι από εμάς δεν πειθόμαστε και πολύ εύκολα. Έτσι κι εγώ, από νεαρή ηλικία συνειδητοποίησα πως αν κάνω γυμναστική θα είμαι σε θέση να αντλήσω πολλά θετικά στοιχεία, ωστόσο, πάλευα μέσα μου να μπω στον χώρο και σε πρόγραμμα. 

Κι ενώ ασχολήθηκα με διάφορες δραστηριότητες όπως η ενδυνάμωση με το σωματικό βάρος είτε με μηχανήματα ή με ελεύθερα βάρη, ή δοκιμάζοντας το αερόβιο μέσω του  ποδοσφαίρου, της κολύμβησης και του τρεξίματος, πάντα κατέληγα μετά από λίγο καιρό να τα παρατάω. Κάτι μου έλειπε, κι αυτό δεν ήταν άλλο από το κατάλληλο κίνητρο, αυτό που φαίνεται να λείπει και στους περισσότερους.

Έτσι, μια συννεφιασμένη και κρύα μέρα του Γενάρη, την ημέρα που έκλεινα τα εικοστά-τρίτα γενέθλιά μου, απολάμβανα το δώρο που μου έκανα κάνοντας μια βόλτα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, αναλογιζόμουν για πολλοστή φορά τι νόημα έχουν όλα αυτά που μου συμβαίνουν, αυτά που με μια λέξη τα αποκαλούμε ''ζωή''. Δεν άργησα να φτάσω σε κάποια συμπεράσματα, κι αυτό το οποίο θυμάμαι πιο έντονα τώρα είναι η συνειδητοποίηση πως ο άνθρωπος μέχρι και τη στιγμή που φέρνει στον κόσμο έναν άλλο άνθρωπο μέσω αυτού, τη στιγμή δηλαδή που γίνεται γονιός, είναι ο ίδιος ότι σημαντικότερο έχει να φροντίσει. Οφείλει απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό να διαφυλάξει το τομάρι του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη των ευθυνών μας, τουλάχιστον μέχρι να κάνουμε παιδιά. Ακόμη κι αν κανείς πει πως αυτό δεν ισχύει, ας δοκιμάσει να μη φάει για λίγες μέρες για να φροντίσει τους άλλους ή να μην αναπνέει ακόμη-ακόμη για να μην κλέβει απ'το οξυγόνο τους. Κακά τα ψέματα, το εγωιστικό γονίδιο κρατάει τα ηνία για τα καλά. Μα αυτό δεν είναι κακό, είναι απλά αληθές.

Αφού, λοιπόν, ό,τι σημαντικότερο για εμένα είμαι εγώ και για εσένα που διαβάζεις αυτό το κείμενο είσαι εσύ, εφόσον δεν είμαστε γονείς, τότε που είναι το δύσκολο να δει κανείς καθαρά πως το να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας δεν είναι παρά μονόδρομος; Από τότε με έπεισα, παρέχοντας μου αυτό το κίνητρο απλά και μόνο βλέποντας λίγο πιο απλοϊκά τα πράματα, ότι αξίζει ο κόπος κι ο πόνος να αυτοπειθαρχηθώ μπρος σε αυτή μου την πεποιθηση. Βέβαια, σημαίνει αυτό ότι έπραξα κι αναλόγως; Όχι ακριβώς. Τώρα απλά ξέρω καλύτερα ποιο είναι το σωστό μα μπρος στην καθημερινότητα που ζούμε, το να είναι κανείς σωστός δεν αποτελεί εύκολη λύση ούτε πανάκεια. 

Το σωστό το ήξερα και πριν, το ξανάμαθα και μετά, μα το να θέσεις τις κατάλληλες προτεραιότητες στην ζωή θέλει μεγάλο ταλέντο και πολλή σοφία. Όπως και να'χει, κάνουμε το κατά δύναμιν.

Μετά από καιρό ψαξίματος, και λόγω κάποιων σωματικών προβλημάτων, έφτασα να δοκιμάζω την τύχη μου με την καλλισθενική. Είναι ένα είδος γυμναστικής μέσω της οποίας είναι κανείς σε θέση να βελτιώσει την δύναμή του σε σημαντικό βαθμό, όπως επίσης και την ευελιξία, την κινητικότητα και την έκρηξη με τις κατάλληλες ασκήσεις. Είναι αρκετά σύνθετος τρόπος που χρησιμοποιεί όλο το σώμα, μα σε αντίθεση με άλλου είδους ασκήσεων, αργεί να δείξει αποτελέσματα ακριβώς επειδή είναι πολυεπίπεδος και χρειάζεται χρόνος ώστε να προσαρμοστεί το σώμα μας.

Προσωπικά ασχολούμαι σχεδόν δύο χρόνια αν και όπως το πάω μάλλον κάνω βήματα προς τα πίσω παρά μπροστά. Το τελευταίο διάστημα παρακολούθησα μόνο το κανάλι ενός γαμάτου τύπου, του TrainingPal. Είμαι σε θέση να σας πω μόνο τι να μην κάνετε γιατί κι εγώ ακόμη πειραματίζομαι. 

Είναι ένα είδος που σε θέλει εκεί όλη την ώρα, να μην ξεχνιέσαι και χάνεις προπονήσεις, να πιέζεις πάντα λίγο παραπάνω τον εαυτό σου και να ψάχνεσαι για πιθανούς τρόπους βελτιώσης κι ανάπτυξης.

Όλα αυτά τα έμαθα στην πορεία... Όπως και να'χει, είναι καλό να υπάρχει συνοχή και συνέχεια, ή αλλιώς συνέπεια. Θέλει μεγάλη προσοχή γιατί ελλοχεύουν τραυματισμοί, γι'αυτό το κατάλληλο ζέσταμα είναι από τα βασικά ''πρέπει''. Δε θα μιλήσω περισσότερο για την καλλισθενική όμως, ήθελα απλά να την αναφέρω για τα οφέλη και την ομορφιά της.

Όσο ωραία κι αν είναι παρόλα αυτά, φαίνεται να χρειάζεται μια μικρή βοήθεια από τα βάρη. Τουλάχιστον σε αυτό κατέληξα τον τελευταίο καιρό. Ίσως ένας συνδυασμός τους να αποτελεί καλύτερη λύση τόσο για την ενδυνάμωση, όσο και για την ισορροπία του σώματος. Επίσης, το τρέξιμο ή κάποιου άλλου είδους αερόβιας άσκησης πρέπει να συμπεριληφθεί, έστω και ελάχιστα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ωστόσο όταν μιλάμε για γυμναστική ότι ο πρώτος στόχος ή καλύτερα ο σκοπός της θα πρέπει να είναι το να μας κάνει υγιείς. Αν και ζούμε στην εποχή της εικόνας όπου όλοι κυνηγάνε το φαίνεσθαι, αυτό δεν αποτελεί παρά μια πλάνη, μια παγίδα της νέας εποχής. Αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι να ζήσουμε μια πιο όμορφη και γεμάτη υγεία ζωή. Γι'αυτό και το να φροντίζουμε το σώμα μας αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο.

Την εικόνα βρήκα στο pixabay.com και είναι του χρήστη skeeze.

Επικήδειος εις Εαυτόν

Η παραίτηση του ανθρώπου, από τις άλλοτε τρελές περιπλανήσεις του νου, μέσα στον κόσμο και ταξιδεύοντας στον χρόνο, μας κάνει άλλους από αυτούς που δηλώναμε πως είμαστε. Τόσοι και τόσοι άνθρωποι, κουβαλώντας τα κουβάρια τους εδώ κι εκεί, ζώντας μια ζωή ρουτίνας κι άνευ νοήματος, μοιάζουν σα φαντάσματα αλλοτινών και ξεχασμένων χρόνων.

Ο νεός που ξεκίνησε το ταξίδι του χωρίς ιδιαίτερο προορισμό, νιώθει χαμένος μετά από χρόνια αναζήτησης, αισθάνεται ξένος στο ίδιο του το άτομο, καθώς η ζωή που έκανε και οι εμπειρίες που απέκτησε τον άλλαξαν χωρίς αυτός να το καταλάβει.

Ο νέος που για αγάπη μιλούσε, για ειρήνη, ισότητα κι αδελφοσύνη, δε θυμάται σε ποιο συρτάρι του μυαλού του έχει καταχωνιασμένες τις έννοεις των λέξεων αυτών, που άλλοτε συντάρασσαν μα τώρα πια ξεθώριασαν κι αυτές.

Ο νέος, γερός και δυνατός, οπλισμένος με φιλοδοξίες και όνειρα γεμάτος, χάθηκε κι έχασε τον εαυτό του στο πέρασμα του χρόνου. Ξέμεινε από σφαίρες κι όπλα. Μοιάζει πολιτισμένο αγρίμι, ένα αρχίδι φιλοτόμαρο που ξέβρασε η ζωή στον κήπο της και που του χαλά τη γαλήνια αυτή ανοιξιάτικη μυρωδιά.

Γι'αλλού - γι'αλλού ξεκίνησε, μα με ψέματα γαλουχήθηκε, το ψέμα έγινε συνήθεια κι η συνήθεια συμπεριφορά, του γίνηκε χαρακτήρας, σακάκι τρύπιο να φορέσει. Μια δουλειά, μια γυναίκα, δυο παιδιά κι η ζωή στο λούκι.

Φοβάμαι πως μια μέρα θα'χω πεθάνει, θα'χω ξεχαστεί, θα'χω χαθεί.

Πως να μιλήσεις για πράματα που δεν μπορείς ν'αντιληφθείς; Λείπουν οι έννοεις, μυαλό λειψό. Πως θα ειπωθεί ό,τι δεν ειπώθηκε ως τώρα;

Μα αν είναι να πεθάνω, να ξεχαστώ και να χαθώ δεν με νοιάζει, θα νικήσω τον φόβο μου.

Δείτε τα λουλούδια, τα ζώα, την φύση όλη. Πόσες χαμένες συνειδήσεις κρύβονται μέσα;

Μελλοντικοί εαυτοί, μη με ξεχνάτε μέχρι να χαθείτε. Κάποτε ήμουν εσείς. Κάποτε ήθελα να τ'αλλάξω όλα, να γίνω η θυσία στο βωμό της ευτυχίας των άλλων, ένα μπουμπούκι έτοιμο να σκάσει.

Μελλοντικοί μου εαυτοί, μιλούσα για να με ακούσω κι ας μην ήξερα τι έλεγα.

Την εικόνα βρήκα στο pixabay.com και είναι του χρήστη pixel2013.

Γραμμένο τον Σεπτέμβρη του 2015.