Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών

Carpe diem.
Seize the day.
Άδραξε τη μέρα.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να το πει κανείς μα το νόημα δε διαφέρει.

Γιατί να αξιοποιήσουμε την ημέρα, να ζήσουμε στο παρόν;

Διότι, όπως μας λέει ένας απ'τους ηθοποιούς που αγαπήθηκαν όσο λίγοι, ο Robin Williams, είμαστε τροφή για σκουλήκια. Το πιστεύουμε ή όχι, μια μέρα κάθε ένας από εμάς θα σταματήσει να αναπνέει, θα παγώσει, θα πεθάνει.

Αυτό είναι και το θέμα της ταινίας Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών. Αν δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στο παρόν, η ζωή μας μπορεί να γίνει αξιοσημείωτη, περισσότερο ζουμερή. Αυτό το μήνυμα προσπαθεί να μας περάσει και το καταφέρνει με διάφορους τρόπους.

Κεντρική ιδέα της είναι ότι οι λέξεις κι οι ιδέες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο. Ένας απ'τους τρόπους που γίνεται κάτι τέτοιο, αφορά στην ποίηση.

Ο Williams το παραθέτει πολύ όμορφα: we don't read and write poetry because it's cute, we read and write poetry because we are members of human race, and human race is fulled with passion.

Είμαστε γεμάτοι ζωή, είμαστε η ίδια η ζωή, ο κόσμος, ο Θεός. Και μέσω της έκφρασής μας, καταφέρνουμε να αισθανθούμε περισσότεροι ζωντανοί, γιατί μέσω αυτής επιτυγχάνεται κι η αυτοπραγμάτωσή μας.

Η ιατρική, η δικηγορία, τα οικονομικά, όλα αυτά είναι σημαντικότατα για τη διατήρηση της ζωής αλλά η ποίηση, η ομορφιά, ο ρομαντισμός κι η αγάπη, είναι αυτά για τα οποία ζούμε.

Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας γίνεται ιδιαίτερη μνεία σε συγκεκριμένους ποιητές οι οποίοι ήταν και φιλόσοφοι μεταξύ των άλλων. Ο Walt Whitman, ο Henry David Thoreau κι ο Robert Frost αναφέρονται και δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στα λεγόμενα του Robins.

«Η ζωή υπάρχει κι έχει ταυτότητα κι εσύ είσαι ζωντανός και μπορείς να προσφέρεις κάτι. Τι είναι αυτό που θα προσφέρεις;» μας ρωτάει ο πρωταγωνιστής.

Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα από τα καλύτερα σχολεία της εποχής εκείνης και μια ομάδα μαθητών παρακινείται να δημιουργήσει τον ''Κύκλο των Χαμένων Ποιητών'', μιας άτυπης ομάδας η οποία συναντιέται, διαβάζει ποίηση, σκέφτεται κι ονειροπολεί. Ό,τι πρέπει δηλαδή για την εφηβική ηλικία. Έλα όμως που οι νέοι ξυπνούν κι αφήνονται να παρασυρθούν απ'τα συναισθήματα, τα πάθη και τους πόθους τους κι η κατάσταση ξεφεύγει. Ξεφεύγει μα παραμένει ζωντανή. Ακόμα κι αν κάποιοι φεύγουν.

Σε μια παράφραση του Θορώ: most men lead lives of quiet desperation, ο δάσκαλος των παιδιών τους προτρέπει: don't be like that, break out! Βρείτε, λέει, τη δική σας φωνή κι εμπιστευτείτε την.

Μπρος στον παραλογισμό, στην αδιαφορία κι υποκρισία του κόσμου σήκωσε άνθρωπε ανάστημα και τόλμησε να διεκδικήσεις την αυθεντία του εαυτού σου, ό,τι κι αν αυτό σημαίνει. Τόλμα την ελευθερία, την ζωή.

Διάλεξε τον δρόμο που επιλέχθηκε λιγότερο κι ας είναι ο πιο δύσκολος, θα'ναι ξέρεις ο σωστός. Παίξε κι άσε τους άλλους να σε ωθήσουν στα άκρα γιατί μόνο έτσι θα τα υπερβείς. Γράψε κι εκφράσου και μη δίνεις σημασία στα λεγόμενα των άλλων, ακόμη και για τα απλά και καθημερινά πράγματα μπορούν να γραφούν μεγάλα ποιήματα, ακόμη κι έπη. Μην είσαι συνηθισμένος και μην ξεχνάς ότι όλοι μας θέλουμε να ικανοποιήσουμε την ανάγκη για αποδοχή απ'τους άλλους, πρόσεχε μην πέσεις στην παγίδα που εσύ ο ίδιος σου στείνεις. Μην ξεπουλιέσαι λοιπόν. Βρες το δικό σου δρόμο και γίνε Θεός, ένας Θεός που κολυμπά κόντρα στο ρεύμα.

Ορίστε το trailer:

Υ.Γ. Κρίμα που έπρεπε να μεταφραστεί ο αρχικός τίτλος ''Dead Poets Society'' που ακούγεται τόσο δεσποτικός και ποιητικός. Τουλάχιστον κι ως ''Κύκλος των Χαμένων Ποιητών'' δεν πάει πίσω...

Καζαντζάκης

''Ξέρω τώρα. Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, λυτρώθηκα από τον νου και την καρδιά, ανέβηκα πιο πάνω, είμαι λεύτερος.''

~Νίκος Καζαντζάκης

Στο συγκεκριμένο κείμενο δε θα αναφερθώ στο φαινόμενο του συγγραφέα αυτού αλλά στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή που φέρει τον τίτλο ''Καζαντζάκης''.

Το έργο αυτό του Σμαραγδή έχει λάβει αρνητικές κριτικές κι έτσι, διαβάζοντάς τες κάποιος πριν δει την ταινία, δε δημιουργεί και υψηλές προσδοκίες. Ωστόσο, όπως διαπίστωσα, είτε δεν ξέρω που πάνε τα τέσσερα από ταινίες, είτε οι κριτικές που έλαβε ήταν ιδιαίτερα αυστηρές, ή και τα δυο.

Όντας ο ίδιος άπειρος απέναντι στον κορυφαίο, κατά τους πολλούς, Έλληνα συγγραφέα του περασμένου αιώνα, δεν είχα διαβάσει παρά την Ασκητική του, την οποία μπορώ να πω ότι δεν έχω κατανοήσει σε βάθος. Θυμάμαι παρόλα αυτά ότι αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του έργου του, καθώς βασισμένα σε αυτήν, είναι τα περισσότερα γραπτά του. Ουσιαστικά πρόκειται για την κοσμοθεωρία του ίδιου που προσπάθησε να μας μεταδώσει μέσα από σημαντικότατα μυθιστορήματα. 

Μέχρι τώρα μελέτησα τον αντίπαλό του, Αλμπέρ Καμύ, ο οποίος απέσπασε το βραβείο Νόμπελ έναντι του Έλληνα συγγραφέα το έτος 1957. Παλιότερα μου έκανε εντύπωση που ένας ''δικός μας'' συγγραφέας έφτασε τόσο ψηλά καθώς έπεφτα κι εγώ στην παγίδα να σαμποτάρω το εγχώριο προϊόν μπρος σε κάθε τι ξένο κι άρα πιο εκλεπτυσμένο, στα αθώα μου μάτια.

Μα για να μην ξεφύγω από το θέμα σταματώ εδώ. 

Όσον αφορά την ταινία, κατ'εμέ, είναι ιδανική για κάποιον ο οποίος ουσιαστικά τώρα γνωρίζεται με τον συγγραφέα. Είναι σίγουρα καλή ως εισαγωγική, μας φέρνει σε επαφή με τον άνθρωπο Καζαντζάκη και τη ζωή του καταφέρνοντας να αναβλύσει έντονα συναισθήματα. Τουλάχιστον αυτό συνέβη στην περίπτωσή μου. Ίσως γιατί ταυτίστηκα αρκετά με τον ήρωα.

Πολλά πέρασε αυτός ο άνθρωπος κι όμως κατάφερε να τα ξεπεράσει, να δημιουργήσει και να αφήσει παρακαταθήκη σε εμάς κάτι ξεχωριστό, κάτι σχεδόν ιερό. Είναι ωραίος ως Έλληνας και αποτέλει πρότυπο οικουμενικού ανθρώπου. Δεν περιγράφω άλλο.

Όπως και να'χει, η ταινία είναι άξια και γι'αυτό σας την προτείνω, κι ας πάνε οι κριτικοί του κινηματογράφου να κουρεύονται. Έχει και ωραίες εικόνες εκτός των νοημάτων. 

Ορίστε το trailer:

''Μια αστραπή η ζωή μας... μα προλαβαίνουμε.''

Βέβαια, θα πρέπει να γίνει αναφορά και στους ηθοποιούς που τόσο όμορφα ερμήνευσαν βαρυσήμαντους ρόλους. Όλες οι ερμηνείες ήταν τίμιες, ξεχωρίζω ωστόσο αυτή του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου που ήταν ο πρωταγωνιστής στη θέση του Καζαντζάκη, της Μαρίνας Καλογήρου που έπαιξε τη γυναίκα του, Ελένη Καζαντζάκη, και του Θοδωρή Αθερίδη στο ρόλο του Ζορμπά ο οποίος μας κάνει να νιώθουμε σα ρομπότ μπρος στη ζωντάνια που εκπέμπει.

Η ταινία με έκανε να θέλω να εντρυφήσω στο φαινόμενο Καζαντζάκης.

Σκηνή από την ταινία.

Υ.Γ. Ποτέ ξανά δεν ακούω κριτικές άλλων. Αξίζει ο άνθρωπος να πάρει γεύση από μόνος του και να σχηματίσει τη δική του γνώμη για τα πράγματα γύρω του.

Η Κληρονομιά της Κουκουβάγιας

Μάτια ορθάνοιχτα που μοιάζουν αφελή και παραπέμπουν σε παιδικό βλέμμα. Κινήσεις σπασμωδικές που τις λες και κωμικές, και μια στάση που εκπέμπει σοφία. Η σοφία που κρύβει αφέλεια και μυρίζει χιούμορ. Η κουκουβάγια ως σύμβολο σοφίας, εδώ και 2,5 χιλιετίες, ίσως προέκυψε ως τέτοιο καθώς μπορεί να δει με τα πανέμορφά της μάτια μέσα στα σκοτάδια της φύσης, ίσως αυτό να'ναι και η φιλοσοφία, ένας τρόπος να δεις μέσα στα σκοτάδια του αγνώστου.

Εν έτει 1989, ο Chris Marker, ένας Γάλλος σκηνοθέτης έφερε στο φως μια σειρά με θέμα της την φιλοσοφία και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό για την γαλλική τηλεόραση. Η σειρά αυτή ακούει στο όνομα ''Η Κληρονομιά της Κουκουβάγιας'', ''The owl's legacy'' αγγλιστί και ''L'heritage de la chouette'' στο πρωτότυπο στα γαλλικά.

Τα επεισόδια είναι 13 σε αριθμό, του μισαώρου σε χρόνο και το υλικό τους αντλείται από κάποια συμπόσια που έγιναν ανά τον κόσμο των διανοούμενων και φιλοσόφων, ακαδημαϊκών ή και όχι, εκείνης της περιόδου. Επίσης, μιλούν ως εξέχοντες προσωπικότητες άνθρωποι όπως ο Καστοριάδης, ο Ξενάκης, η Ιοανάτου, ο Αγγελόπουλος κι αρκετοί άλλοι.

Ορίστε τα επεισόδια: 

1. Συμπόσιο

2. Ολυμπισμός

3. Δημοκρατία

4. Νοσταλγία

5. Ιστορία
6. Μαθηματικά
7. Λόγος
8. Μουσική
9. Κοσμογονία
10. Μυθολογία
11. Μισογυνισμός
12. Τραγωδία
13. Φιλοσοφία

Πατώντας εδώ μπορείτε να δείτε όλα τα βίντεο μαζί. Τη σειρά μοιράστηκε μαζί μας το κανάλι Philomatheia.

Αν διατείθεται κάποιος να πληρώσει μπορεί να τα αγοράσει και να τα δει σε HD πατώντας εδώ (χωρίς υπότιτλους ελληνικούς).

Παρακολουθώντας την ένιωσα ακόμη μια φορά δέος απέναντι σε όσα έκαναν και σκεφτόντουσαν οι άνθρωποι πριν από τόσα χρόνια. Τί έχει μείνει από τότε σήμερα αναρωτιέμαι....

Οι Έλληνες, ή για να το θέσω σωστότερα, οι άνθρωποι που κατοικούν στην Ελλάδα και γαλουχούνται μέσα στο πέρασμα του χρόνου, τι σχέση έχουν με τους αρχαίους Έλληνες, τους Αθηναίους, τους Σπαρτιάτες και τους Μακεδόνες;

Τι κάνει έναν λαό να είναι συνεχιστής ενός άλλου;

Δεν είμαι σίγουρος ιδιαίτερα αλλά νιώθω ότι Έλληνας ήταν όποιος μετείχε της ελληνικότητας, και με τον όρο αυτόν αναφέρομαι στον ιδιαίτερο τρόπο σκέψης που είχαν αυτοί οι άνθρωποι. Επίσης, πίστευαν, όταν πίστευαν, στους ίδιους θεούς, μιλούσαν την ίδια γλώσσα και μοιραζόντουσαν κοινές αξίες κι αρχές. Περιφερόντουσαν τέλος στο ίδιο χωράφι της γης. Ισοδυναμούν όλα αυτά με έναν πολιτισμό; Δεν ξέρω, ωστόσο αισθάνομαι πως είναι πολύ κοντά.

Και τι έχουμε εμείς στην εποχή μας, ίδιο ή έστω παρόμοιο με τους αρχαίους Έλληνες; Νομίζω πως η απάντηση είναι εμφανέστατη. Έχουμε απλά μια συγγενική γλώσσα. Δεν πιστεύουμε στους θεούς τους και μας φαίνονται σαν όνειρα παιδιών τέτοιου είδους θεοί ενώ δεν μοιραζόμαστε και τις αξίες κι αρχές τους. Μένουμε ωστόσο στο ίδιο χωράφι.

Και το αίμα; ακούω κάποιοι να λένε...

Το αίμα δεν έχει να λέει τίποτα για εμένα. Ο τρόπος που μεγαλώνεις και ο τρόπος σκέψης σου κάνουν να είσαι αυτό που είσαι. Έτσι έχουμε Έλληνες Αφρικανούς, Έλληνες Αλβανούς, Ρώσους, Γεωργιανούς και γιατί όχι σε λίγα χρόνια και Μεσανατολίτες.

Αυτά τα δεσμά σκέψης που τόσο μας κρατάνε φυλακισμένους στο μίσος, πότε θα τα αποβάλλουμε; Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε. Τα πράγματα είναι απλά. Κι όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέρφια, δεν πρέπει να το ξεχνούμε. Το γεγονός πως έτυχε κανείς να γεννηθεί εδώ ή εκεί, σ'αυτήν ή στην άλλη οικογένεια, να έχει αυτή τη γλώσσα κι την πίστη, δεν υποδηλώνουν τίποτα. Και μαζί μ'αυτά μα και χωρίς, παραμένει άνθρωπος, παραμένει κύτταρο της Ζωής και του Θεού που φανερώνεται μέσα από όλους μας, γιατί Αυτός είμαστε εμείς κι εμείς Αυτός.

Μετά από όλα αυτά μήπως δεν είμαστε τόσο Έλληνες όσο πιστεύουμε; Με την έννοια που είχε η λέξη τον καιρό εκείνο σίγουρα όχι. Για τους αρχαίους Έλληνες θα ήμασταν ένα αποκύημα του εβραϊκού πολιτισμού εφόσον ασπαστήκαμε το ηθικό του σύστημα μέσω του εκχριστιανισμού μας. Είναι κακό όμως αυτό εν τέλει; Για εμένα όχι και τόσο, γιατί σημασία έχει οι άνθρωποι να ζουν καλύτερα και να'ναι ενωμένοι, κι αφού προέκυψε να'χουμε αυτό το αξιακό σύστημα, καλώς να το έχουμε. Το πρόβλημα προκύπτει όταν δεν ακολουθείται αυτό το σύστημα, τόσο από τον λαό όσο κι από την άρχουσα τάξη, τους αδύναμους μα και τους δυνατούς. Κι αυτό είναι το ζήτημα στο οποίο θέλω να σταματήσω, το γεγονός πως η κοινωνία της Ελλάδας, κι όχι μόνο, είναι βαθιά υποκριτική κι ανήθικη. Γι'αυτό προκύπτουν τα προβλήματα όπως αυτό της οικονομίας κι όσο όλα τα μέσα χειραγώγησης του πνεύματος κατέχονται από όσους είναι προς το συμφέρον τους να συντηρείται αυτή η κατάσταση, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει ριζικά, το πολύ πολύ να βελτιωθεί κάπως.

Είναι αυτό αρκετό; Το αφήνω σε εσένα αυτό.

Διαβάζοντας και μελετώντας τους αρχαίους Έλληνες μπορούμε να πάρουμε πολλές ιδέες που μπορούν να μας βοηθήσουν ώστε να ζήσουμε καλύτερα ως όλον, τον πραγματικό μας σκοπό. Μα αυτό που αποτελεί το σημαντικότερο μάθημα είναι ότι, ασχολούμενος κανείς μαζί τους, αναγνωρίζει την αξία του να ψάχνεις, να ερευνάς δηλαδή τα πάντα στη ζωή. Κι αυτή η έρευνα είναι που μας απελευθερώνει και μας κάνει ικανούς να αγαπήσουμε και μέσω της αγάπης να αυτοπραγματωθούμε.

Τελικά, η ενασχόληση με ό,τι κρύβει μέσα του φως, μας προάγει. Το φως φέρνει περισσότερο φως.

Ορίστε και υλικό πάνω σ'αυτή τη σειρά που βρήκα στον ωκεανό του διαδικτύου.

 - The Owl's Legacy
 - The essayist among and through Others: Chris Marker's symposial montage in the Owl's Legacy
 - Thinking of Chris Marker's The Owl's Legacy
 - Owl's Legacy explores glory that was Greece

Την εικόνα ''δανείστηκα'' από το χάος.

Πετώντας Πέτρες

Πέτρα... πέτρα, πέτρα!

Ψάχνω μα δε τη βρίσκω,

Δεν πειράζει, θα πάρω το ρίσκο,

Σκύβω κι απ'το μυαλό μου τη βγάζω,

Κάνω πως την πιάνω κι ας πιάνω ένα βάζο,

Οπλισμένος ξανά,

Γι'άλλη μια φορά,

Σηκώνω το χέρι,

Σωστό περιστέρι,

Ματιά γοερή,

Στο στόχο πνιγμένη,

Κοιτάζει να βρει,

Ποιός περιμένει,

Τη σκανδάλη τραβώ,

Το βάζο πετώ,

Στον καθρέφτη του νου,

Θάλασσας πλάνη,

Γαλήνη που σπάει,

Περιστέρι πετάει,

Κι η ψυχή μου σαστίζει,

Στης σάρκας ο μόλυβδος τ'άνθη μυρίζει.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Κάπως έτσι σε βάζω στο κλίμα του νου μου.

Τα τελευταία σταφύλια τώρα τα μάζεψα, το κλήμα το άδειασα.

Την πορτούλα την κλείδωσα καλά - διπλή κλειδαριά, κι ο νους μου μόνο λίγο πονά - σωστή ζυγαριά.

Μα ήρθε η ώρα η μουσική μου να σβήσει και τη θέση της να πάρει ο σφιγμός της θάλασσας.

Προς στιγμήν σκέφτομαι μα σε λίγο ξέρω πολύ καλά πως θα αυτοματογραφώ.

Τι είναι ο άνθρωπος; Μην είναι ένα δαίμονας, μην είναι ένας Θεός; Μην είναι το τσίμπημα της Ζωής στον εαυτό της;

Τι να'ναι άραγε ο άνθρωπος;

Δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά όσο κι αν το προσπαθώ. Τόσες σκέψεις, τόσοι συνειρμοί, τόσες εικόνες, τόσα συναισθήματα.

Είμαι λογικός, είμαι συναισθηματικός; Είμαι λογικά συναισθηματικός ή συναισθηματικά λογικός;

Λογικά αν το δω είμαι συναισθηματικός, μα αν το δω συναισθηματικά είμαι λογικός.

Μάλλον είμαι απλά παράλογα παραισθησιακός και σήμερα είχα όρεξη για παιχνίδια με τις λέξεις. Δεν εξηγείται αλλιώς. Ίσως φταίει κι η μουσική που άκουγα όλη μέρα. Μπήκε μέσα μου και χορεύει σ'όλες μου τις αρτηρίες, φτάνει με τα σάλτα της τα νεύρα μου κι έτσι ποτίζει το μυαλό μου.

Πάλι γι'άλλα ήθελα να γράψω, πάλι άλλα γράφω. Πάλι βγαίνω εκτός θέματος κι ας μην υπάρχει θέμα. Το παρόν κείμενο αποτελεί ξεκάθαρα κίνηση αποτυπώματος ψυχικής διάθεσης, περισσότερο αυτό παρά μια στητή και πειθαρχημένη άσκηση λογοτεχνικών πρακτικών ματαιόδοξων σπουδαστών.

''Σώσε με'' ακούω κάτι πνιχτές φωνές να μου φωνάζουν κι αντικρούω - ''Σωθείτε μόνοι σας''.

Δεν έχω χρόνο για όλα αυτά. Πετάω τις πέτρες μου. Κι ας είναι οι πέτρες μου απλά λέξεις. Φτάνει που πέφτουν στο βάθος της θάλασσας ανάμεσα στο νησί του εαυτού μου και το νησί του εαυτού σου.

Κάθε πέτρα που κρατώ στα ακροδάχτυλά μου, κάθε φαινομενικά άκυρη κι άτοπη λέξη, δεν είναι παρά μια σφαίρα που ρίχνω στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Δεν είναι παρά μια κίνηση απεγνωσμένη να καταρρίψω αυτό που μας κρατά δέσμιους σε έναν προσποιητό εαυτό, αυτό που μας κάνει να μην είμαστε εμείς και να κατοικούμε ο καθένας στο νησί του, στη χώρα της αποξένωσης και της μοναξιάς.

Σεβάσμιος της Ζωής, όντας ο ίδιος μια έκφανσή της, δε δύναμαι να προκαλέσω την αλλαγή μέσω της βίας. Οι δικές μου πέτρες είναι λέξεις. Κάποιων αδερφών μου οι πέτρες δεν είναι παρά λουλούδια κι άλλων πάλι δεν είναι παρά πραγματικές πέτρες. Όλοι μας τις ρίχνουμε κάπου. Κάπου που νομίζουμε ότι θα ασκήσουν μια πίεση.

Σε κάποιων τα κεφάλια οι πέτρες-λέξεις πέφτουν σα σφαλιάρες που τους λένε να ξυπνήσουν.

Σε κάποιων τα κεφάλια οι πέτρες-λουλούδια πέφτουν σαν τελευταίο αντίο.

Σε κάποιων τα κεφάλια οι πέτρες-πέτρες πέφτουν απλά για να τους τα σπάσουν. Δυστυχώς.

Ο καθένας πολεμάει με τον τρόπο του για κάτι, ακόμη και στις περιπτώσεις που ο άνθρωπος δεν νιώθει ότι πολεμάει, ακόμη κι αν αισθάνεται ότι απλά ζει, κι ότι αυτό πάει να πει ζωή, το να σηκώνεσαι απ'το κρεβάτι σου έχοντας την επιθυμία να αδράξεις τη μέρα, να βάζεις κάτι στο στομάχι σου, ό,τι μπορέσεις ή ότι θα σου δώσει περισσότερη ενέργεια, να ετοιμάζεσαι φορώντας τα κατάλληλα κι απαραίτητα τουλάχιστον, να βγαίνεις έξω από το σπίτι πότε με μια αίσθηση μελαγχολική και πότε με μια αίσθηση ενθουσιασμού, άλλοτε ο ουρανός του νου σου να'ναι γκρίζος κι άλλοτε πολύχρωμος, να περιδιαβαίνεις δεξιά κι αριστερά ώσπου να φτάσεις στον προορισμό σου, να αρχίζεις και να τελειώνεις σα σωστός κύριος ή σωστή κυρία, να επιστρέφεις πίσω σε έναν εαυτό νωχελικό, μια επιφανειακή προσωπικότητα που χρήζει αυτοκτονίας ή ενός τίμιου απαγχονισμού, σπαταλώντας τον πολύτιμο χρόνο, τον μόνο χρόνο που έχεις για το είναι σου μπρος στις τρεμάμενες εικόνες της καθημερινότητας που σου έταξαν, πότε σκότωσαν τη συνειδητότητά σου - ξέχασες, ζεις σωματικά και ξεδίνεις που και που για να παίρνεις τις ντόπες της ζωντάνιας που τόσο σου λείπει, σαν τότε, σαν άλλοτε που'σουν μικρό παιδί κι έπαιζες με κάθε τι, πόσο σου λείπει αυτό το παιδί κι αυτή η αίσθηση ζωντάνιας, ανεμελιάς, αθωότητας, πότε εκπορνεύτηκες σκέφτεσαι, πότε το σκότωσες αυτό το παιδάκι, ή μήπως... μήπως δεν το σκότωσες κι αναρωτιέσαι που το'κρυψες, κάτω από πιο χαλάκι, αν ψάξεις ίσως και να το βρεις, μα το κουδούνι χτυπά κι είσαι πίσω στην πραγματικότητα την ψευδή, παίρνεις το φαΐ που ένας άγνωστος σου ετοίμασε, ένας άγνωστος σου έφερε και σε έναν άγνωστο το πλήρωσες, δίχως να πεις το ευχαριστώ που τους αξίζει, δίχως να νιώθεις βαθιά την ευγνωμοσύνη που αυτή πάνω απ΄όλα σε κάνει άνθρωπο ανθρώπινο, ανοίγεις το πακέτο και ρίχνεις τα μούτρα σου εκεί μέσα, πότε πότε τρως υγιεινά, τις περισσότερες φορές όμως δεν είναι παρά βρωμιά, βρωμιά που αναγνωρίζεις πως βάζεις μέσα στο σώμα σου, μα δε σε νοιάζει γιατί εν τέλει δεν είσαι σίγουρος και σίγουρη πως αγαπάς τη ζωή και το άτομό σου, γιατί στην τελική τι είσαι και ποιός ή ποια, γιατί στην τελική τι σημασία έχει τι βάζεις μέσα στο σώμα σου αφού αυτό που βάζεις στην ψυχή σου είναι πολλές φορές χειρότερο, πιο ασυνείδητος κι ασυναίσθητος ως άνθρωπος κι απ'το χρυσόψαρο που τουλάχιστον αυτό λαμπυρίζει κι ομορφαίνει τον βυθό του μα εσύ βρωμίζεις την ζωή κι ας είναι η ζωή έτσι, ζωή κι όχι αγώνας, όχι πόλεμος, όχι συμφέρον, όχι, εσύ δε θα εγκαταλείψεις, θα συνεχίσεις μέχρι να πέσει η ταφόπλακα, που τουλάχιστον αυτή θα σου φέρει την λύτρωση απ'τα βασανιστήρια στα οποία σε βάζει ο νους σου, πότε θα'ρθει, μα γιατί σκέφτεσαι, αφού όλα τα'χεις λυμένα εσύ, εσύ εγωιστή κι εγωίστρια αδερφέ κι αδερφή μου που στα μάτια σου φανερώνεται όλο το μυστήριο της ζωής, μα γιατί γιατί γιατί, γιατί δεν το βλέπεις αυτό που βλέπω, γιατί δεν μπορώ να μιλήσω σε μια γλώσσα στην οποία θα με καταλάβεις, γιατί να μην μπορώ να μπω στη θέση σου, στο νου σου, να γιατρέψω εσένα και να γιατρέψω κι εμένα απ'όλο αυτό το ψέμα, απ'όλη αυτή την ψευδαίσθηση, την πλάνη στην οποία παίζουμε μαζί ρόλους κομπάρσων κι η ψυχή μας σφίγγεται, πονά, φωνάζει, μέσα στα μαξιλάρια μόνη της σπαράζει, ωωωωχ, ένας αναστεναγμός που δεν έχει τη δύναμη να πάψει να υπάρχει εθελούσιος, ίσως γιατί κάτι μέσα, κάτι πίσω από αυτόν τον αναστεναγμό, στο βαθύτερο επίπεδο του εαυτού μας, αυτό που δεν μπορούμε με τίποτα να προγραμματίσουμε κι άρα ευτυχώς δεν μπορούν κι άλλοι να προγραμματίσουν, αυτό που μας στέλνει κάποια μηνύματα, αποκωδικοποίητα που όμως γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο κρύβουν μέσα τους την ελπίδα, την ελπίδα που λέει ότι η ζωή θα μπορούσε να είναι καλύτερη κι ο εαυτός μας πιο υποφερτός, πως ίσως να μπορέσουμε κάποτε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας κι έτσι να μπορέσουμε να τον προσφέρουμε και στους άλλους, να μάθουμε έτσι ο ένας τον άλλο, να πιαστούμε και να αγκαλιαστούμε, να φιληθούμε, να χορέψουμε και να δούμε ένα γαμημένο ηλιοβασίλεμα, τα βελούδινα χρώματα του ροδοκόκκινου σχεδόν μωβ ουρανού ένα απόβραδο του Οκτώβρη, να κάνουμε τουλάχιστον αυτό κι ας πεθάνουμε αλλά να πεθάνουμε αληθινοί, τότε που θα μοιάζουμε μ'αγγέλους, με τα κεφάλια ψηλά και τις καρδιές γεμάτες, γιατί γιατί γιατί, τόσα θα σου έλεγα αδερφέ κι αδερφή μου αν μου έδινες την ευκαιρία να μπω για μια στιγμή στον νου σου και να σου πω πως η ζωή είναι πόλεμος κι ειρήνη, κι ότι αξίζει γιατί μας κάνει τόσο να πονάμε και τόσο να χαιρόμαστε, τότε που νιώθουμε λίγο παραπάνω ζωντανοί, όταν αποφεύγουμε τη συναισθηματική νωθρότητα, τόσα θα σου'λεγα, μα είν'η πόρτα της ψυχής σου κλειστή, κι ο πάγος γύρω απ'τον εαυτό μας δε σπάζει με πέτρες, κι οι δικές μου πέτρες-λέξεις που ρίχνω στο βυθό μήπως και γεμίσω το χάσμα το αναμεταξύ μας και μπορέσουμε έτσι να ενώσουμε τα νησιά του εαυτού μας αντί να πνιγόμαστε στην προσπάθεια να'ρθουμε κοντά και να πούμε ένα γεια αληθινό, να ακουμπήσουμε ο ένας τον άλλο στον ώμο και να νιώσουμε ότι κάποιος μας καταλαβαίνει και δεν είναι τόσο άσχημο το να ζεις τελικά που να ξέρω αν φτάνουν, ααααχ, ποιος να σε καταλάβει άνθρωπε όταν εδώ ούτε καν εσύ δεν καταλαβαίνεις τον εαυτό σου, ζωή ζώσα που πνίγεται μέσα σε μια κουταλιά σάλιου, ιδρώτα κι αίματος.

Σε ποιον πετάμε τις πέτρες;

Στον καθρέφτη, μήπως και σπάσει και χαθεί για πάντα η απρόσωπη προσωπικότητα, η πλάνη του εαυτού που τόσο μας βασανίζει.

Στον μόνο εχθρό που'χει ο άνθρωπος, τον εαυτό του.

Μήπως και τον σκοτώσουμε και μπορέσουμε να απελευθερωθούμε και ζήσουμε έστω και για λίγο, έστω και για ένα ηλιοβασίλεμα ως αληθινοί άνθρωποι, με τα λάθη τους και τα σωστά τους, με τα συναισθήματά τους.

Τελικά ο άνθρωπος είναι συναισθηματικός κι η λογική του είναι ο δούλος των παθών του.

Εκτός κι αν... εκτός κι αν το συναίσθημα είναι η ανώτατη μορφή λογικής και μας διαφεύγει.

Ποιος ξέρει, μα και τι σημασία έχει...

Ο ήλιος θα ανατείλει και θα δύσει και πάλι.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Στης σάρκας ο μόλυβδος τ'άνθη μυρίζει.

Κι η ψυχή μου σαστίζει,

Περιστέρι πετάει,

Γαλήνη που σπάει,

Θάλασσας πλάνη,

Στον καθρέφτη του νου,

Το βάζο πετώ,

Τη σκανδάλη τραβώ,

Ποιός περιμένει,

Κοιτάζει να βρει,

Στο στόχο πνιγμένη,

Ματιά γοερή,

Σωστό περιστέρι,

Σηκώνω το χέρι,

Γι'άλλη μια φορά,

Οπλισμένος ξανά,

Κάνω πως την πιάνω κι ας πιάνω ένα βάζο,

Σκύβω κι απ'το μυαλό μου τη βγάζω,

Δεν πειράζει, θα πάρω το ρίσκο,

Ψάχνω μα δε τη βρίσκω,

Πέτρα! Πέτρα, πέτρα...

Την εικόνα βρήκα στο pixabay.com και είναι του χρήστη jplenio.

Μονόλογος Εκλιπόντος

Δε θυμάμαι πόσα χρόνια πάνε από τότε που έπαψα να σκέφτομαι.

Έχω ξεχάσει ακόμη και τις αναμνήσεις μου.

Η ζωή μου διήρκεσε όσο μια στιγμή και τα συναισθήματα που κάποτε είχα, ξεθώριασαν, όπως ακριβώς κι ο ουρανός μετά τη δύση του ηλίου.

Όλα είναι στάσιμα κι ο χρόνος υπάρχει μόνο στον νου.

Όλα υπήρξαν μια φορά και ήταν σαν να μη συνέβησαν ποτέ.

Οικογένεια, συγγενείς και φίλοι. Ο κόσμος μου όλος δεν ήταν παρά ψευδαισθήσεις ενός τρελού απέθαντου.

Έλα που όμως δεν ήμουν αθάνατος.

Κάποτε κρατούσα τη ζωή και την αγάπη στα δυο μου χέρια κι έψαχνα να βρω που πάω.

Πήγα, βρήκα, έχασα και ξαναβρήκα.

Αυτό που βρήκα το άφησα να φύγει, γιατί αγάπη πάει να πει θυσία.

Γύρισα πίσω, κλείστηκα κι έμεινα μόνος.

Δεν ένιωσα την μοναξιά παρά την μοναχικότητα.

Ένας ευτυχής λυπημένος.

Δεν ήταν σαν να μη ζούσα, μέχρι που πέθανα και κατάλαβα πως δε ζούσα.

Η μόνη μου ευχαρίστηση ήταν η σκέψη που όμως χάθηκε κι αυτή μαζί με μένα.

Όπως χάθηκε κι ο Θεός που έφυγε μαζί μου.

Κι εγώ Θεέ μου, εαυτέ μου! Μόνος πάλι, μόνος πάντα, θα ζω πεθαμένος μέσα στις σκέψεις που δεν πρόλαβα να ξεστομίσω.

Γιατί η ζωή μου δεν ήταν παρά μόνο μια στιγμή, κι ας ξεγελάστηκα.

Την εικόνα βρήκα στο pixabay.com και είναι του χρήστη darksouls1.

Γραμμένο τον Οκτώβρη του 2015.

Τρίτης Ηλικίας Γάμος

Να την πάλι, για άλλη μια φορά, όπως τότε που ήταν νέα και γεμάτη έντονα συναισθήματα για τα μελλούμενα κι όλα όσα φανταζόταν πως θα μπορούσαν να συμβούν.

Είν'η δεύτερή της φορά και τώρα ξέρει πλέον καλύτερα απ'τον καθένα πόσο σημαντικό μυστήριο είναι το μυστήριο του γάμου.

Βλέπει στον καθρέφτη το πρόσωπό της και πίσω από τα ρυτιδιασμένα μάτια αναγνωρίζει το νεανικό πρόσωπο που είχε κάποτε, μα τώρα, αν και το φως άρχισε να σβήνει κάπως, να ξεθαμπώνει, αναγνωρίζει ότι διακατέχεται από μια σοφία, τη μόνη σοφία που μπορεί να αποκτήσει κανείς στη ζωή του, αυτή της ζώσας ζωής.

Με μια μαεστρική κίνηση, βάζει το κραγιόν της, κι ας της ξέφυγε λίγο, χαμογελά κι είναι πιο έτοιμη από ποτέ να παντρευτεί τον αιώνιο σύζυγό της, που την περίμενε για να την πάρει ήδη απ'όταν είχε γεννηθεί.

Κοίταξε για μια τελευταία φορά έξω από το παράθυρο κι ένα δάκρυ κύλησε για όλη αυτή την ομορφιά που ήξερε πια, καλύτερα απ'όλους, ότι είναι η ζωή.

Εδώ που φτάσαν όλα, τίποτα δεν μένει για να ελπίζει παρά μόνο σε μια τελευταία κίνηση αξιοπρέπειας.

Με το νυφικό της, τα χτενισμένα και καλλωπισμένα της μαλλιά, με το έντονο κόκκινο χρώμα που φώλιαζε στα χείλη της ήταν πλέον ετοιμότερη από ποτέ.

Άνοιξε το συρτάρι, πήρε το όπλο που είχε ετοιμάσει πρωτύτερα και με περίσσεια αποφασιστικότητα έβαλε τέλος στη ζωή της, βρίσκοντας τον παντοτινό της άντρα, τον Θάνατο.

Την εικόνα βρήκα στο pixabay.com και είναι του χρήστη ArtsyBee.

Υ.Γ. Το παρόν κείμενο αποτελεί μια άσκηση 5λέπτου από σεμινάριο δημιουργικής γραφής με θέμα μια ηλικιωμένη κυρία 70 ετών η οποία βάζει το κραγιόν της πριν παντρευτεί. Πλάκα είχε...!

Young Goethe in Love

Ο Γιόχαν Βολφγκανγκ φον Γκαίτε ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος του πνεύματος, γερμανικής καταγωγής.

Παρακολούθησα μια ταινία που ακούει στο όνομα ''Young Goethe in Love'' και ουσιαστικά αφορά μια περίοδου της ζωής του όπως και κάποια βιώματα. Όταν ήταν νέος, γύρω στα 24 του χρόνια, είχε ταξιδέψει για να εργαστεί σε δικηγορικό γραφείο στην Λειψία της Γερμανίας. Εκεί έκανε έναν πολύ καλό φίλο κι ερωτεύτηκε μια κοπέλα της περιοχής. Που να φανταζόταν όμως όσα θα του συνέβαιναν, μιας κι ένα τραγικό παιχνίδι από την μοίρα, του έδωσε τα εφόδια ώστε να δημιουργήσει κάτι το οποίο του άλλαξε εξ ολοκλήρου τη ζωή κάνοντάς τον διάσημο εν μια νυκτί στη χώρα του. Όσα προέκυψαν διαδραματίζονται στην ταινία αυτή, και στόχος της ταινίας είναι να καταδείξει, αφενός τον άνθρωπο Γκαίτε, κι αφετέρου την πηγή έμπνευσης του έργου του ''Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου''.

Το έργο αυτό, αποτέλεσαι έμπνευση για πολλούς ανθρώπους της εποχής, οι οποίοι με τη σειρά τους επηρέασαν τον κόσμο μας σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Από τη μια έχουμε έναν νέο με έντονες εκλάμψεις πνεύματος, με μια μεγαλόπνοη κατανόηση για τη ζωή. Μέσω των βιωμάτων του κι αξιοποιώντας τα προτερήματά του κατάφερε να γίνει γνωστός μέσα σε μια μέρα. Το βιβλίο του ήταν από τα πιο ευπώλητα της εποχής, κι η δόξα του μεγάλωσε ακαριαία.

Από την άλλη έχουμε νέους σ'όλη την Ευρώπη να διαβάζουν Γκαίτε και να δονούνται βαθιά μέσα τους απ'όσα είχε να τους πει μέσω του έργου του.

Ο συνδυασμός αυτός, έφερε κάποια εκρηκτικά αποτελέσματα αλλαγής στις ζωές των ανθρώπων.

Για παράδειγμα, ο Ναπολέων επηρεάστηκε και γοητεύτηκε σε μεγάλο βαθμό απ'τον φιλέλληνα Γκαίτε και μέσω των εκστρατειών του και της ιδιαίτερης προσωπικότητάς του άσκησε μεγάλη επιρροή στα μεγαλύτερα κράτη της τότε Ευρώπης.

Δεν είναι όλο αυτό απίστευτο;

Δεν είναι πολύ παράξενο;

Αυτή η σύνδεση η άχρονη από κάθε μεγάλο πνευματικό κομμάτι που βγήκε στην επιφάνεια της ζωής μας;

Όλη η αρχαία Ελλάδα επηρέασε και κατά κάποιο τρόπο διαμόρφωσε τη σημερινή Ευρώπη. Αυτό το βλέπουμε και μέσα απ'το παράδειγμά μας. Ο Γκαίτε ήταν από τους πιο μορφωμένους της εποχής του κι οι κλασσικές του σπουδές υπήρξαν σε βάθος. Επηρεασμένος από τα τραγικά έργα, δημιούργησε κάτι αντίστοιχο, κι επηρέασε σύγχρονούς του αλλά κι επόμενες γενιές οι οποίες με τη σειρά τους έβαλαν το λιθαράκι τους στον κόσμο μας.

Η σύνδεση όλων αυτών είναι χαοτική. Κι είναι τόσο παράξενο αλλά κι όμορφο το ανθρώπινο πνεύμα, ή για να το θέσω καλύτερα, το πνεύμα ως Πνεύμα.

Η ταινία δεν ήταν υπερπαραγωγή, κατάφερε όμως να αναδείξει κάποια σημαντικά στοιχεία και να ευαισθητοποιήσει. Ήταν μια καλή προσπάθεια, κι εγώ εν τέλει δεν είμαι κριτικός. Ήθελα απλώς να περάσω ένα μήνυμα. Κι ελπίζω να το πέρασα.

Υλικό του Γκαίτε που βρήκα σε έναν ενδιαφέρον ιστότοπο μπορείτε να βρείτε πατώντας εδώ.

Ορίστε το trailer της ταινίας:

Υ.Γ. Ορίστε ένα βιντεάκι που εξηγεί με πολύ ωραίο τρόπο ποιος ήταν ο άνθρωπος αυτός.

Την εικόνα ''δανείστηκα'' από τον ωκεανό του διαδικτύου.